تب گويه

اتاق مرده

2012-01-15T21:49:00.002+03:30

تا حالا شده برید تو اتاق یه مرده؟ جایی که تا قبلش همیشه اون رو اونجا زنده دیده بودید؟ یه چیز عجیبی داره که توضیحش سخته، این‌که یه کسی تا دیروز اینجا نفس می‌کشید و دیگه نیست، راستش برای من دو سه بار پیش اومده، از وقتی که فقط شیش هفت سالم بوده تا حالا، و همیشه هم تقریبا همون حس رو داشتم. می دونید؟ حس ناراحتی نیست -حداقل درمورد من نبوده- یه چیز کاملا مشخصه که مثل هیچ حس دیگه ای نیست برای همین هم توضیحش سخته، و همین باعث می‌شه با هیچ چیز دیگه‌ای اشتباهش نگیری. اما آخرین باری که این حس رو تجربه کردم خیلی نزدیک و خیلی سنگین بود، با این‌که کسی هم نمرده بود ولی وقتی بعد از چند روز برای بار اول رفتم تو اتاق سابق خودم؛ خیلی غریب بود برام، کاملا انتظار داشتم هنوز وسایلم اون‌جا باشه، تختم، میزم، صندلیم؛ حسم همونی بود که مثلا وقتی برای بار اول بعد از مردن مادر بزرگم رفتم تو اتاقش و دیدم رخت خوابش رو جمع کردن داشتم. بوی مردن می‌داد اتاقم. زیاد نتونستم بمونم. حس بدی بود.

دی‌ماه 1390

ترور

2011-01-30T22:34:00.003+03:30

تورو کشتیم، چهارپایه رو از زیر پات کشیدیم تا بلکه دلمون خنک شه، چه میدونم، بلکه عطشمون بخوابه ، ما خون میخوایم، خون ریختی باید خونت رو می‌ریختیم، خفه‌ات می‌کردیم، نریختی؟ فرقی نداره، حتما یه‌کاری کردی، ما می‌دونیم، ما همه‌چیو می‌دونیم، باید می‌کشتیمت، تو از همه دم‌دست‌‍‌‌تر بودی. تورو کشتیم، اگه گناه‌کار بودی که هیچی، حقته، عین عدالته خفه شدنت، اگر هم بی‌گناه، که اتفاقی نیوفتاده ، انشاالله می‌ری بهشت.

بهمن‌ماه 1389

شکسته

2010-10-01T23:35:00.002+03:30

ما خیلی وخ پیش پامون سُرید و کلّه ملّق از اون بالا افتادیم. دست و پا می‌زنیم بی‌خود؛ نه زورشو داریم که درآیم و یله بدیم کنار ساحل، نه دلشو که ول کنیم و بریم پایین؛ غرق کنیم؛ خفه‌شیم و راحت. عین سگ پا سوخته همین‌جور این وسط برا خودمون شلنگ می‌ندازیم. یه‌جورایی چارچنگولی چسبیدیم، اشتباه نشه یهو، صحبت امید و این حرفا نی، فقط پاری وختا، چوبی، شاخه‌ای، چیزی هس؛ دل‌خوش‌کُنکی. تو هم آخریش، تو که بشکنی، ما خیلی وخته شیکسّیم.‏

6 مهرماه 1389‏

ترس

2010-09-11T01:19:00.004+04:30

پی‌سوزم را افروختم؛‏

پشت این اتاق‏

مردمی بر خورشید‏

نقاب بسته‌اند‏

‏

وحشتِ سایه‌ها را؛‏

هنوز از شب لختی مانده‏

چراغ را کشتم‏

محرمی نه؛ نامحرمی نه، چشمی نبود‏

‏

چشم به آسمان دوخته؛‏

من اما در اندیشه که بیهوده نقش کرده‌ام قفس را‏

بر پر و بالش‏

بیچاره کبوتر، پریدن نمی‌داند‏

‏

مرداد ماه 1389‏

جای من که خالی نیست

2010-08-26T23:40:00.001+04:30

من با تو‌ام، باور می‌کنی؟ همین امروز هرجا که رفتی باهات بودم، از کله‌ی صبح که از خونه زدی بیرون تا همین الآن که نمیدونم کجایی باهات‌ام. لازم نیست بدونم خوب، من فقط پابه‌پات میام همین، دوست دارم، یعنی مجبورم اما چون دوست دارم، باید همون موقع همون‌جایی باشم که باید باشم. باید اون‌جا باشم که حواسم بهت باشه، تو خودت نمی‌دونی چقدر سربه‌هوایی، من باید وقتی راه می‌ری چاله چوله‌ها رو نشونت بدم، حواسم باشه که به‌جایی نخوری، از جایی نیوفتی، زیر ماشین نری. خوبه خوش می‌گذره، من حواسم بهت هست و عوضش باهاتم، وقتی یه‌جا می‌شینی منم کنارت می‌شینم، نگات می‌کنم، یه‌جوری که حواست پرت نشه بهت دست می‌زنم، بعضی وقتا بوت می‌کنم، دوست دارم، تو همیشه یه بوی خوبی میدی. وقتی غذا می‌خوری نگات می‌کنم و مواظبم که چیز ناجوری نخوری، یا لباستو کثیف نکنی. تو اصلا نمی‌خواد نگران چیزی باشی، من حواسم به همه‌چی هست، تو فقط باید خوش بگذرونی و بخندی، دوست دارم وقتی می‌خندی. من پابه‌پات میامو حواسم بهت هست تا وقتی بخوابی، وقتی خوابیدی و خیالم راحت شد، میام تو رخت خوابم و می‌خوابم تا فردا.‏

‏

4 شهریورماه 1389‏

‏

هنگام بوسه، کیستی؟

2010-07-31T19:46:00.008+04:30

تورا می‌بوسم و نمی‌دانم کیستی

درآغوشت می‌کشم و می‌بویم

آشناست

کیست؟

تورا می‌بویم

دوباره و صدباره

شمیم آرامش با تو بودن را

سرخوش می‌بلعم

در آغوشت آرمیده، اما رقص می‌کنم

می‌پرم

می‌بالم

دوستت دارم و این

- هم‌چون تحقق آرزویی هزار ساله –

ارضایم می‌کند.

8 مردادماه 1389

من هر صبح عاشقت مي‌شوم

2009-07-11T00:22:00.004+04:30

درون ذهن من هرشب‏
باراني نرم نرم‏
تمام تورا با خود مي‌شويد و ‏
رج به رج‏
همراه اشك‌هايم‏
به خاك مي‌ريزد.‏
هرشب؛‏
باراني سرد، يادهاي مرا در تك تك جوي‌هاي شهر با خود مي‌برد‏
مرا از تو پاك مي‌كند.‏
هرشب اين باران بلادرنگ، با آن وجود قاطع و سرشار خويشتن،‏
مرا از تمام يادهايم پاك ميكند.‏
مرا مي‌كِشد تا تمام كوچه‌هايي كه بوي تو هنوز‏
در رگان پروانه‌هاي آن پرواز مي‌كند.‏
مرا از تمام خواب‌هايم پاك مي‌كند.‏
و هر صبح گويي نسيم سمج‏
ذره ذره تورا از روي خاك‌ها برمي‌چيند و‏
دوباره با همان صلابت‏
به خاطره‌ام باز پس مي‌دهد.‏
باز انگار از پس هزار توي مه گرفته‌ي اين صبح‏
از وراي روشنايي گنگ پلك‌ها‏
تورا مي‌نگرم‏
كه بازو به بازوي باد‏
در رگ و ريشه‌ام‏
خانه مي‌كني.‏
هر صبح حضور تو آن‌چنان ساده و بي‌انكار است‏
كه من تمامي باران هر شبه‌ام را از ياد مي‌برم.‏
هر صبح انگار تورا براي نخستين بار در آغوش مي‌كشم و مي‌انديشم‏
كه راز گريه‌هاي تو در اين اولين آغوش آيا چيست؟‏

۲۰ تيرماه ۱۳۸۸

شب اول (تو بگو شب اول قبر، چه فرق دارد؟)

2009-07-08T18:25:00.003+04:30

بستري گسترده و به‌روي آن رخ درميان دودست پوشيده‌اي، بنشسته در ميان آلام خويش، در اعماق تاريكي، ميان دست‌ها، مي‌جويي انگار گمشده‌اي را با هزار آيا و چرا...‏

مي‌آيد آيا؟‏
هرگز نمي‌آيد، او دگر هرگز نمي‌آيد. مهري بر تأييد رسمي هزاران ساله، به قدمت انسان. چه ابلهانه دل بستي به شكست اين نفرين، با تني چنين خاكي چه ساده دلانه عاشق شدي آتش را، باد در سر بودگويي. سردي آتش را همان روز لهيب نديدي مگر؟ پيدا بود و ديدي؛ پيدا بود و ديدي و باور كردي. باوري تلخ كه در پس روزگار، در غبار حمق و نسيان فروخفت، نمرد.‏

كنون بيداري باورت را به زاري پاي‌كوب. بيا، نوباوه‌ات را در آغوش كش، رنج ببر، اشك بريز، بپذير. رفته‌است او كه دگر باز نيايد، روزهايت را به شب‌هات پيشكش كن، بمير.‏

۱۶ تير ۱۳۸۸‏

‏‏‏‏‏

جان آدميت

2009-06-12T20:51:00.005+04:30

من از اين دلهره بيزارم‏

دلهره‌ي ديدن گرگي دندان نموده‏ بر سر هر كو

‏خدايا! بيمناكم از اين‌كه يارانم – به تمامي – گرگاني شوند غيور‏

خاك من مردان و زناني دارد‏

همه زيبا‏

همه جان‏

جان اين خاك‏

خاك من هزاران قلب دارد؛ اما‏

هزاران دل نه‏

هزاران چشم؛ اما‏

هزاران رويا نه‏

هزاران كابوس‏

خاك من مرد و زن فراوان دارد‏

و گرگ نيز‏

خاك من آن وديعه‌ي گران تورا به انسان كم آورده‌است‏

خاك من تشنه‌است‏

خاك من دارد اينجا مي‌گدازد تن‏

مي‌سپارد جان‏

و من سربرخاك‌ پُركابوس‏

مي‌سپارم تن به گرگان و

مي‌گدازم جان

۲۱ خردادماه ۱۳۸۸‏

رباب

2009-04-11T23:16:00.004+04:30

تورو يادم هست، يادم هست كه هر چهارشنبه‌ي اول ماه (يا آخر ماه؟) با اون دامن چيت گل‌گلي چين و واچين، با اون دمپايي‌هاي سبز پلاستيكي، با اون سينه‌هاي تازه رسيده و اون چشمايي كه با ضرب مشت بابات يه سايه‌ي كبود قشنگ زيرشون كشيده بودي، در هر خونه يه نعلبكي آجيل مشكل گشا مي‌دادي.‏

‏يادم هست چيه؟ اصلا هرروز مي‌بينمت، مي‌شنومت. مي‌شنوم صداي التماست رو از پشت اين ديواراي نازك، از توي زيرزمين. من هنوز هم با صداي اشكاي تو گريه مي‌كنم، من هم باهات التماس مي‌كنم. راستي هنوزم كسي چشمات رو برات سايه كبود مي‌زنه؟‏

مي‌بينمت كه مياي خونه‌ي ما پشت سر مادرم قايم مي‌شي، مي‌بينمت كشون كشون از در مي‌ري بيرون، مي‌شنومت از توي زيرزمين كه انگار مي‌خواي اين‌بار پشت چادر خدا قايم شي و باز پيدات مي‌كنن.‏

تورو يادم هست، خوبِ خوب تورو يادم هست كه هميشه توي كوچه لنگ ميزدي، يادم هست كه بازي كردن مارو مي‌پاييدي، يادم هست كه وقتي بابام يه‌دونه از همون مشتايي كه تو هميشه مي‌خوردي رو تحويل بابات داد، تو بازم گريه كردي، دردش رو خوب مي‌دونستي نه؟ يادمه كه اون شب باز هم صدات از زيرزمين ميومد.‏

يادم هست كه اون دامن و دمپاييت رو اون‌قدر دوست داشتي كه زمستون و تابستون مي‌پوشيدي، يادمه كه بابات خياط بود، يادمه يه شب كه حسابي تورو كتك زده بود، چهار تا ميخ زير چرخاي وانت‌اش گذاشته بودم و فردا صبح‌اش صورت بابات كبودتر از صورت تو بود.

باور كن به اندازه‌ي تموم دفعه‌هايي كه كتك خوردي، منم گريه كردم؛ سر سفره، توي خيابون، حتي امروز صبح پشت فرمون، به‌جون تو جاي تموم كبوديات روي تن من هم مونده، باور كن، جاي تموم كمربندايي كه خوردي هنوز هم روي تن من درد مي‌كنه.‏

۲۲ فروردين ۱۳۸۸‏

تعميد

2009-03-27T15:12:00.005+04:30

هه يك!‏

هه دو!‏

هه... ‏

كم كم خونابه‌ي سرد و گرمي رو حس مي‌كنم كه از روي پشتم سُر مي‌خوره و مي‌آد از پهلوهام پايين، لابد اگه سوزش شلاق‌ها نبود قلقلك خوبي داشت.‏

هه پونزده!‏

هه شونزده!‏

هه... ‏

تو دلم مي‌گم بزن، بزن لامصب، بزن بذار اين كثافتا از تنم بريزه بيرون، نه كه اين هم مثل حجامته؟ نه ‌كه هر گندي زدم حالا شده يه قطره خون و توي رگ‌هام مي‌دوه؟ بزن، بذار همه‌اش بياد بيرون، ولو اين‌كه آخرين قطره‌ باشه، بزن. بزن حتي اگه روي همين تخت آهني بميرم، بزن نترس، دستت رو ببر بالاتر، نفست رو بده بيرون و بزن، آها...‏

هه بيس و سه!‏

هه بيس و چار!‏

هه...‏

بزن بذار گريه كنم، بذار زير دستت زار بزنم، اما چرا نمي‌زني؟ ديگه چيزي حس نمي‌كنم، نكنه تو هم از حال رفتي؟ نكنه خسته شدي؟ شماها كه چندتا بوديد، خوب بده بقيه‌اش رو يكي ديگه بزنه، اينقدر خسيس نباش، بذار بقيه هم توي لذت‌اش شريك باشن، لذت پاك شدن يه حيوون عوضي. نكنه شما هم داريد از كار مي‌دزديد؟ نكنه ديگه نمي‌زنيد و مي‌شمريد؟‏

هه سي و دو!‏

هه سي و سه!‏

هه...‏

بايد لبه‌ي اين تخت آهني رو با دندونام نرم كرده باشم، آسفالت خيابون ديگه بايد خيس باشه الآن، بايد كف بالا بيارم، همه‌ي زورت همين بود؟ ببين مردم دارن نگات مي‌كنن، بَده كم بياري، مي‌گن جلو يه آدم فكسني لاجون كم آورد، من بايد بشكنم، دِ بزن لامصب.‏

هه...‏

مي‌بينمت، اينجا افتادي يه گوشه، حتما تمام تنت از عرق مقدسي خيس شده، حيفه كه دست و پام رو بستي، حيفه كه نا ندارم، حيفه كه صورتت رو پوشوندي، عاشقت شدم، حيفه كه زبونم چوب شده وگرنه حداقل مي‌گفتم، دوستت دارم.‏‏

۷ فروردين ۱۳۸۸

پچ‌پچ آدمكا، بس كه تو هم مي‌دوه --- ديگه فرياد منو سايه‌ام هم نمي‌شنفه

2009-03-14T20:42:00.007+03:30

شنيدم از ما بهترون، يه پيامي رو كه نمي‌دونم چه‌جور چيزي ممكنه باشه بطور مداوم و در جهات مختلف توي فضاي لايتناهي پخش مي‌كنن كه شايد يه‌روزي يه‌جايي يه موجود مثلا باهوشي اين چيزا رو بگيره و شايد بفهمه كه يه موجود مثلا باهوش ديگه‌اي يه گورستون ديگه اون‌طرف دنيا منتظره كه اونو پيدا كنن، بعد اگه كنجكاويش تحريك بشه و اگه امكانات تكنولوژيكي‌اش رو داشته باشه، شايد رنج سفر رو به خودش هموار كنه و به ديدنمون بياد، كه من گمون مي‌كنم حتي اگه تموم اين فرض‌هاي محال اتفاق بيوفته، يا خود اون موجود همين‌جوري محض تفريح مي‌زنه نابودمون مي‌كنه، يا خودمون قبل از اينكه اون برسه اين‌جا زحمتش رو كم كرديم و همديگه رو تيكه و پاره.‏

حرف به درازا نكشه كه ديگه هيچ رقمه حوصله‌اش رو ندارم. قصدم اينه كه يه جوري خودم رو توجيه كنم، اصلا به شما هم ربطي نداره، مي‌تونيد نخونيد، يه جورايي ترك عادت موجب مرضه {است}. الغرض، اينجور كه معلومم شده، جزو از ما بهترون نيستم، خدا رو شكر آنتن بشقابي و كامپيوترم نيستم، يه نيمچه آدمم كه يه نصفه مخ كرم خورده داره و تازه تازه فهميده كه كار اين بابايون از ما بهترون چقدر احمقانه‌است، و از اون‌جايي هم كه به‌قول يه باباي از ما عاقل‌تروني "كار بد مصلحت آن است كه مطلق نكنيم"؛ بنابراين يه دفعه عين بودا دچار تحول دروني شدم و به اين نتيجه رسيدم كه كم‌تر نق بزنم (كم‌تر يعني اين‌كه بازم نق مي‌زنم گه‌گداري) به‌جون جماعتي كه گوشاشون رو بستن و دهنشون رو باز؛ آدمي كه خودش داره داد مي‌زنه آخه صدا بقيه رو نمي‌شنفه كه. اين‌شكلي شايد من هم نق نق بقيه به‌تر حاليم بشه، انرژي كمتري هم هدر بدم. مي‌شينم اين‌جا و به پيپم پك مي‌زنم و گوش مي‌كنم و سر تكون مي‌دم، اين‌جوري ژست به‌تري هم داره.‏

‏

پ.ن. اين رو هم براي تنوير افكار عمومي بگم كه اون از ما بهتروني كه گفتم، در كنار اين كار احمقانه، يه كار عاقلانه هم كردن، يعني يه‌دونه (يا چندتا) گوش بزرگ هم درست كردن كه پيغام احتمالي موجودات مثلا باهوش ديگه رو -كه شايد هم‌چين كاري بكنن- بشنفن و بفهمن كه تنها نيستن و خوشحال بشن، ولي از اونجايي كه من همون بالا هم گفتم، از ما بهترون نيستم و باقي قضايا، پس نمي‌تونم تقليد كنم و بنابراين شامل حال من نمي‌شه.‏

‏

۲۴ اسفند ۱۳۸۷‏

‏

يادم، تورا فراموش

2008-08-16T23:41:00.005+04:30

آيا
تو نيز به‌خاطر داري؟ همانند من؟‏

به همان روشني كه من لبخند تو؟‏

همچو آفتاب؟‏

همانگونه كه تن تو؟‏

نزديك؟‏

همانند من آيا پروازشان مي‌دهي در باد؟‏

قاصدك‌هاي ياد را؟‏

***‏

تن خسته‌ام،‏

نهيب يادها دمي رهايم نمي‌كند‏

مي‌پندارم كه هراسان، بر مغاك زندگي قدم مي‌نهيم‏

سرشار از خواهش‏

از درون همه فرياد و برون خاموش‏

هراسي دو بر جانم،‏

فرا چنگ آورمت؟‏

تا رهايت كنم؟‏

مي‌پندارم چگونه آيا مي‌خلد، تيغ آفتاب در دل شبان ياد تو؟‏

***‏

آيا به‌خاطر داري‌ام؟‏

آيا به‌خاطر داري‌ام؟ آن‌گونه كه من؟‏

۲۶ مرداد ۱۳۸۷‏

آن سفر كرده

2008-08-02T00:46:00.007+04:30

يار ديرينم پشت در،‏
انگشت مي‌كوبد‏
من از لاي پرده‌ها نگاهم را به لبانش مي‌دوزم‏
خسته به‌ديدارم آمده‏
گرد آلود راه است‏
از نگاهش پيداست، چه بي‌تابانه مي‌خواهد‌م‏
مي‌بوسمش‏
صدباره عاشق مي‌شوم‏
اندوه ديرينم‏
مقدم‌ات مبارك‏

محمد‏
۱۲ مرداد ۱۳۸۷‏

صفحه‌ي كهنه‌ي يادداشتاي من

2008-04-11T23:02:00.002+04:30

ديگه زياد به رفتن‌تو فكر نمي‌كنم، گاهي هم كه ياد اون وقتا مي‌افتم بيشتر دلم براي تو مي‌سوزه تا خودم. امروز هم نمي‌دونم چي شد كه يادش افتادم، من به زانو دراومده بودم، در عرض يك هفته چيزي كه ازم باقي موند يه چيز بي‌چيز بود. دست آخر، رفتم كه ديگه برنگردم اما فردا صبحش پا كشون با يه ساك روي كولم اومدم، هنوز يادمه كه جلو در خونه داشتم دنبال كليد مي‌گشتم، اون موقع عقلم نمي‌رسيد كه بفهمم آدمي كه نمي‌خواد برگرده، وقتي مي‌ره كليد برنمي‌داره. برگشتم و قسم خوردم هيچ وقت به‌خاطر هيچ‌چي، چيزايي رو كه دوست دارم ول نكنم و برم، هميشه اونقدري ازشون دور بشم كه اگه يه ذره دلم براشون تنگ شد، همون موقع با يه‌دونه از همون لبخنداي احمقانه‌ي مخصوص خودم برگردم و بگم ببين، هيچي عوض نشده. در غير اين‌صورت فرق من با تو چيه؟ حداقل من تا الآن كه همين‌جور موندم. براي تو اما واقعا اميدوارم هيچ‌وقت دلت برام تنگ نشه، چون تو اين‌قدر دوري كه نمي‌توني به‌ همين سادگيا پيشم بياي، تازه اگرم همين الان تصميم بگيري، اون‌قدر طول مي‌كشه كه وقتي بياي ديگه يادت رفته كه دلت چقدر برام تنگ شده بود.‏
آره نمي‌دونم چي شد كه ياد اون‌وقتا افتادم، ولي خودمونيم تو هيچ نبايد خيرت به ما برسه؟ حتي فكر كردن به‌تو هم بايد باعث آبرو ريزي بشه؟ امروز هم توي رخت خوابم دراز كشيده بودم و اين فكراي صدتا يه غاز دور سرم مي‌چرخيد كه زنگ زدند، از چشمي روي در نگاه كردم، پسر برادرم بود كه طبقه پايين ما مي‌شينند، فكر كردم يا برام غذا آورده، يا كامپيوترش خرابه كه اومده. همونجوري با يه شورت در رو باز كردم، هنوز حرف نزده بودم كه ديدم برادرم و خانمش و اون‌يكي برادرزاده‌ام با يه كيك تولد توي پاگرد پاييني وايسادن، من اينقدر حواسم پرت بود كه نديده بودمشون، اصلا منظره‌ي جالبي نبود ولي بالاخره دستشون درد نكنه، من راستش اصلا يادم نبود كه امروز تولدمه، وقتي ‌هيچ كس ديگه‌اي يادش نيست من چرا يادم باشه؟ تمام شب داشتم فكر مي‌كردم كه چرا امسال هيچ‌كس يادش نبود؟ فكر مي‌كردم كه اصلا اون‌قدري كه من دل تنگ مي‌شم بقيه هم مي‌شن؟ شايد براي همينه كه من نمي‌تونم ول كنم و برم ولي همه مي‌تونن، حتي به اين هم فكر كردم كه حداقل برادرم اين‌طوري نيست، اون يادش بوده، ولي بعد به اين نتيجه رسيدم كه نه‌خير اونم اگه يادش مونده براي اينه كه امروز روز تولد اونم هست.‏

۱۹ فروردين ۱۳۸۷‏

سياوش

2008-03-10T22:46:00.016+03:30

آن،‏
بي‌گناه بر دار شد‏
‏
اين،‏
بي‌گناه در خاك رفت‏
‏
آن ديگر،‏
خونش بي‌گناه خشكيد‏
‏
و او،‏
آن‌كه گناه ما‏
همه را به‌گردن گرفت‏
- و پاك‌ترين پاكان بود -‏
سرش بي‌گناه به‌پاي ستم كور فرو غلتيد‏

۲۰، اسفند، ۱۳۸۶‏

فصل آخر

2007-11-01T16:26:00.000+03:30

پرنده‌ي من، پرنده‌‌ي كوچك و سپيد من، با اينكه مي‌داني پُر از عشق‌ام، از من مخواه كه قفسي به تو هديه دهم، من پرنده‌ام را آزاد مي‌خواهم، پرنده‌ي زيبايم در آسمان زيباست، مي‌خواهم پرنده‌ام را وقتي كه روي دستم نشسته است تماشا كنم اما نمي‌خواهم او را در مشت بگيرم، دوست دارم او روي دستم بنشيند، اما نمي‌خواهم عشقم معني قفس بدهد، نمي‌خواهم اگر او هواي آسمان كرد، پَرَش را بچينم، نمي‌خواهم، نه نمي‌خواهم.

من پرنده‌ام را آزاد مي‌خواهم، او بايد بپرد، اگر خواست، بايد بپرد، بلند، هركجا كه خواست، اين چيزي از عشق من كم نمي‌كند، عين عشق من است، من پرنده‌ام را دوست دارم، من پرنده‌ي آزادم را دوست دارم، پرنده‌ام را كه پريده است، هركجا كه باشد با تمام قلبم دوست دارم.

۱۰ آبان ۸۶‏

تن ها

2007-07-11T20:50:00.000+03:30

مي‌خوام بميرم، مي‌خوام يه آگهي كوچيك رنگي بشم توي يه روزنامه، آگهي رو خودم مي‌خوام بدم، مي‌خوام بجاي همه‌ي اون كسايي كه ندارم برم تشييع جنازه‌ي خودم، برم سر قبرم زار بزنم، خاكارو مشت كنم بريزم سر خودم، برم اونجا نذارم بندازنم توي گور، التماس كنم كه يه كمي لاي كفن رو باز كنن تا براي آخرين بار صورت جنازه‌ي خودم رو ببينم. بعد پنجشنبه كه شد بجاي همه‌ برا خودم خرما خيرات كنم، بعد خودم همه‌ي خرماها رو بخورم و براي خودم فاتحه بفرستم، اونوخ بشينم برا خودم فلسفه بافي كنم، بگم هركي اين‌جا اهل هرچي بوده، اون‌جا هم اهل همونه.‏

‏

چهارشنبه، بيستم تير ۱۳۸۶‏

‏

پشيمونم، براي تموم وقتايي كه كمتر خواستم‌ات، كمتر ديدم‌ات‏

2007-07-10T23:38:00.000+03:30

تــاكــــي در انـــتـــظــار گــذاري بــه زاريــم‏

بـازآي بـعـد از ايـن‌همه چشم انتـظاريم‏

ديـــشـب بـــه يــاد تــو در پــرده‌هــاي ســاز‏

جــان‌ســوز بــود شـرح سيــه روزگاريـم‏

بــس شــكــوه كـــردم از دل نـاسـازگار خــود‏

ديـشب كه ساز داشت سـر سازگاريـم‏

شـمـعـم تـمـام گـشـت و چـراغ ستــاره مـرد‏

چـشمي نماند شـاهد شـب‌ زنده‌داريـم‏

طـبـعـم شـكار آهـوي سـر در كـمـنـد نيـست‏

ماند به شيـر شيـوه‌ي وحشي شكاريم‏

شرمم كشد كه بي تو نفس مي‌كشم همي‏

تا زنده‌ام بس است هميـن شرم‌ساريم‏

«شهريار»‏

ميم مثل پدر

2007-07-01T22:49:00.000+03:30

ما هيچ‌وقت باهم دوست نبوديم، فكر نكنم هيچ‌وقت به‌ات گفته باشم دوستت دارم، نه فكر نكنم؛ حتي يادم نمي‌آد هيچ‌وقت باهم بازي كرده باشيم. درعوض شب‌هاي زيادي باهم توي يه خونه خوابيديم، اين خودش خيليه. آخه تو مرد زندگي‌ات بودي، چهار سر عايله توي اين وضعيت، خيلي هم راحت نيست. ما خاطره‌هاي زيادي هم نداريم، خيلي كمتر از اون چيزي كه من با دوستام دارم، مثلا خيلي دوست داشتم يه بار قليون چاق مي‌كردم و باهم مي‌كشيديم، خيلي دوست داشتم يه پيك عرق به‌سلامتي هم مي‌زديم و بعدش خنده‌مون رو مي‌نداختيم روي سرمون و مي‌ذاشتيم همه محل صداي خوشي‌مون رو بشنفن.‏

هيچ‌كدوم از اين كارا رو نكرديم، حتي اگه دوباره برگردي خونه، بازهم فكر نكنم هيچ‌كدوم از اين كارها رو بكنيم، ولي اگه بياي، اين‌بار تن استخونيت رو بغل مي‌زنم و يواشكي توي گوشت مي‌گم:‏

"خيلي دوستت دارم"‏

‏

خرم‌شهر، شهر خون، آزاد شد

2007-06-12T21:09:00.000+03:30

كار كوچكي نبود‏

هيچ كار كوچكي نبود‏

هنگامي‌كه كفتارها ‏

با آن شمايل هولناك‏

دندان در تن ما مي‌فشردند ‏

تو با تمام شجاعت كودكانه‌ات ‏

با اعتقاد تمام به اينكه ‏

هركه مي‌خندد يار ماست‏

دل به خنده‌ي كفتاران بستي؛‏

سينه يه تيغ سپردي؛‏

هيچ كار كوچكي نبود‏

تو با آن صورت معصوم‏

درخون جوانه زدي ‏

در كمال سادگي عشق ورزيدي ‏

تو نه يك بار‏

هزارن بار مردي (MORDI)‏

تو هنوز بر سر هر خيابان جان مي‌كني‏

تو برترين فرزند اين خانه‌ي پوسيده بودي‏

كار كوچكي نبود،‏

سقف خانه فرو نريخت،‏

اما،‏

در سراي سترون ما ‏

خون تازه‌اي نيست‏

كه خرج پايه‌ها كنيم

پنج‌شنبه, ۳خرداد, ۱۳۸۶‏

ضد حال

2007-04-26T12:51:00.000+03:30

- سلام‏

- مي‌شه لطفا يه ليوان آب خوردن بدي به من؟ باوركن تمام بعدازظهر رو تشنه بودم، تشنه‌ي اين كه يه ليوان آب از دست تو بخورم.‏

- آخه من الآن دارم فيلم نگاه مي‌كنم، بمونه براي بعد عزيزم، باشه؟‏

‏

به‌خدا من بي‌تقصيرم، من هم مثل تو و خيلي‌هاي ديگه حالم از ايثار و ازخودگذشتگي به‌هم مي‌خوره، ولي اين مكالمه‌ي بالا هم زياد جالب نيست، آدم وقتي مي‌خونه حالش يه كم گرفته مي‌شه، حالا شما حساب كنيد همه چيز هم كه به سادگي آب خوردن نيست، يه چيزايي از اعماق وجود آدم سرچشمه مي‌گيره، تبلور تمام احساسات آدمه، همينجوري يلخي نمي‌شه ازش گذشت، پس اون بيچاره چه‌جوري بگه دوستت دارم؟ چه‌جوري قشنگ‌تر از اين بگه دوستت دارم؟ تازه اين‌كه مهم نيست، آب خوردن كه مهم نيست، من بدتر از ايناش رو هم ديدم، مثل تموم اون بوسه‌هايي كه روي لب‌ها يخ مي‌كنه و مي‌ماسه. گاهي فكر مي‌كنم، بعضي چيزا نمي‌تونن يه كمي منتظر بشن؟ مثلا اون فيلمه؟ آخه آدم هرروز كه هوس نمي‌كنه از دست عزيزش آب بخوره، بعضي چيزا خيلي ضدحالن باور كن.‏

‏

بين من و تو هرچه بود ‏

هرچه هست ‏‏

هوس نيست. ‏‏

‏

۸۶/۰۲/۰۶‏

‏

تقديم به بنفشه‌ام

2007-04-13T03:15:00.000+03:30

‏

اين منم ‏

بسيار شبيه هيچ، ‏

كه دوستت دارد، مي‌خواهدت‏

تو‌يي كه مي‌نگري‌اش‏

منم كه خورشيد مي‌شوم‏

‏

فردا شايد اون‌جوري نباشه كه امروز هست

2007-03-26T23:22:00.000+03:30

من خيلي هم آدم چيز فهمي نيستم، ولي گاهي وقتا فكر مي‌كنم از بعضي جهات به اندازه‌ي يه بز مي‌فهمم، مثلا وقتي چريدن يه بز رو مي‌بينم؛ علف خوردن‌اش رو؛ يه‌جور احساس همزادپنداري نسبت بهش پيدا مي‌كنم، البته من معمولا غذا رو نمي‌چرم، مثل آدماي متمدن از توي بشقاب مي‌خورم.‏

شما تا حالا به چريدن يه بز دقت كرديد؟ گوسفند چطور؟ اين دوتا حيوون يه فرق اساسي با هم دارن.‏

گوسفندا خيلي سرسري مي‌چرن، به هرعلف سبزي كه مي‌رسن يه ذره مزمزه‌اش مي‌كنن و نصفه و نيمه مي‌خورنش و بيخيالش مي‌شن، دوباره يه چرخي مي‌زنن و باز ميان سراغ‌اش، شايد هم نيان، لابد معتقدن كه علف فراوونه، بيخيالش، علفا كه فرار نمي‌كنن، همينجا پابند زمين مي‌مونن؛ امروز نشد، فردا مي‌خورم‌اش.‏

اما بزا اينجوري نيستن، انگاري از قحطي اومدن، وقتي يه علف سبز و خوشمزه پيدا مي‌كنن يه جوري مي‌خورن‌اش كه اشتهاي آدم باز مي‌شه، همچين باحال مي‌چرن‌اش كه انگار علفه الآن نيست مي‌شه، يا مثلا الآن يه گرگي چيزي مياد و عيششون رو خراب مي‌كنه، اگه هر روز هم برن همون‌جا، باز فرقي نمي‌كنه، من فكر مي‌كنم بزا معتقدن كه امروز روز آخره، روي اين حساب هم همچين با عشق مي‌چرن، اصلا با فردا كاري ندارن.‏

فكر مي‌كنم شايد اينا هم اون قديم نديما، مثل گوسفندا بودن، ولي سرشون به سنگ خورده، صبح بيدار شدن و ديدن اون همه علف خوش‌مزه و تروتازه يه دفعه دود شده و رفته هوا، اون‌وقت همينجور نشستن و حسرت خوردن، سال‌هاي سال؛ گوسفندا رو ديدن كه توي علف‌زاراي خودشون سرسري مي‌چرن و حرص خوردن. ياد گرفتن كه توي اين دنيا هيچ‌چيز ضمانت هيچ‌چيز نيست، حتي علف‌ها هم ممكنه پا در بيارن و فرار كنن، ولي اگه علف خودت رو امروز خوب بچري، فردا كه از دستت در رفت، يا آخور تورو عوض كردن و بردنت وسط برّ بيابون، يا هرچي؛ ديگه حداقل دلت نمي‌سوزه، يا كمتر مي‌سوزه.‏

من نمي‌دونم بزا شعر هم مي‌خونن يا نه ولي مي‌دونم كه اين رو خوب مي‌فهمن:‏

«برآنچه دل‌خواه من است حمله نمي‌برم؛ خودرا به تمامي برآن مي‌افكنم.»‏‏

۳۰ بهمن ۱۳۸۵ ‏

‏

برف

2007-02-20T21:54:00.000+03:30

روزها و ساعت‌هايي كه هركدام مي‌توانند باردار يكي از بهترين اتفاقات عمر من باشند، نرم نرم و بي‌حساب از پس هم روانند. اين روزها را حرام مي‌كنم؛ با اين‌كه مي‌دانم اينان لحظات يگانه‌ي عمر من‌اند. من تمام اندوخته‌ام را بي لحظه‌اي تامل در شكم چاهي تاريك مي‌ريزم بي آن‌كه در باز گرداندن آن مجال‌ام باشد، من از دست مي‌دهم، تهي مي‌شوم و مي‌دانم، مي‌گريم، و باز از دست مي‌دهم. روزهاي روشني كه هريك از پشت دريچه چشم من تهي و كسالت بار مي‌شوند، و ثانيه‌هايي كه به‌هم مي‌ماسند، زماني كه مي‌ايستد. من هم ايستاده‌ام، اين‌جا پشت اين دريچه، مي‌دانم كه ديگر سوي آن برفي پاك زمين را آزين مي‌كند؛ اما تن من، اين چون هميشه خسته، اين سو، از ميان تار و پود خود مي‌پوسد، ياراي آنم نيست كه بشكنم، بدوم، تنها توانايي‌ام پوسيدن و ريختن است و عشقي كه ديگر كسي بازتاب آن نيست.‏

‏

۸۵/۱۱/۳۰‏

‏

Dumb And Dumber

2006-11-24T20:35:00.001+03:30

شما تا حالا يه احمق ديديد؟ اگه ديديد چطوري بوده؟ يا اگه نديديد فكر مي‌كنيد چطوريه؟ فكر مي‌كنيد اگه يكيشون رو ببينيد، يا اگه توي اتوبوس كنارتون بشينه بتونيد بشناسيدش؟يعني مثلا اگه من توي خيابون ازتون ساعت بپرسم چي بهم جواب مي‌ديد؟ ممكنه بگيد: «برو گمشو احمق عوضي»؟‏

اصلا به‌نظر شما من احمق‌ام؟‏

راستش تا حالا خيلي‌ها فكر كردن و مي‌كنن كه من احمق‌ام. البته من هميشه ادعاي اون‌ها رو رد و با اون مخالفت كردم، و به‌نظر خودم هم مجاز به مخالفت با اون بودم چون اين موضوعيه كه كاملا به من مربوط مي‌شه، پس لااقل در اين مورد دچار حماقتي نشدم.‏

و خوب اين رو هم بايد اضافه كنم كه هيچ كدوم از اون آدما حرف من رو قبول نكردن، و با پافشاري بر موضع خودشون اين‌طور دليل آوردن كه، من خيلي ساده‌لوح‌ يا در‌واقع زودباور‌ ام و با وجودي‌‌كه خودم اين موضوع رو مي‌دونم و بارها از اين نقطه ضعف [؟] ضربه خوردم، اما هيچ‌وقت سعي نكردم اين عيب [؟] رو برطرف كنم، و بنابراين من رو احمق دونستن يا مي‌دونن.‏

بايد اعتراف كنم كه نمي‌تونم اين حرفشون رو رد كنم، من زودباور ام، كافيه توي روز روشن با مشت بزنيد دندوناي من رو خورد كنيد و بعد بگيد: «عذر مي‌خوام دوست من، پام رفت روي پوست موز و اگه تو اينجا نبودي حتما زمين خورده بودم».‏

به نظر شما من نبايد همچين حرفي رو كه دركمال سادگي ادا شده باور كنم؟ اصلا چرا نبايد باور كنم؟ باور كردن يا نكردن من چيزي رو عوض مي‌كنه؟ به هرحال دندوناي من خوردشده. حالا اگه من فكر كنم دندونام در راه نجات يه آدم از زمين خوردن فنا شده بهتره يا اين‌كه قبول كنم هم يارو دندونام رو خورد كرده و هم خودم مزحكه شدم؟‏

... خيلي معذرت مي‌خوام، ساعت خدمتتون هست؟‏

نصيحت پدرانه (تهوع آور)‏

2006-11-22T19:27:00.000+03:30

اَه، اَه، آرزو به دل ما موند كه يه بار اين بچه رو ببينيم و يه گندي نزده باشه و مثل خر تو گِل نمونده باشه؛ ديروز رفتم پيشش، ديدم تقريبا رنگش كبود شده اول فكر كردم داره خفه مي‌شه، بعد ديدم همچين يه جورايي داره بالا پايين مي‌پره و با خودش وز وز مي‌كنه. خيلي هوس كردم بفهمم چرا اين شكلي شده، خلاصه كه يه‌دفعه صداش رو گذاشت روي سرش:‏

«چمه؟ چم مي‌خواي باشه؟ فلاني رو دعوت كردم امروز بياد اينجا، كلي براش تهيه ديدم، صبح زود بيدار شدم خونه رو جمع و جور كردم، جارو پارو كردم، گرد گيري كردم، رفتم حموم، كلي به سر و وضعم رسيدم كه وقتي مياد اينجا چيزي ناجور نباشه، غذا و ميوه آماده كردم كه يه موقع بهش بد نگذره.»‏

خوب؟‏

«خوب؟ بعد مي‌دوني چي شد؟ بهش زنگ زدم كه ببينم كي مي‌رسه اينجا، موبايلش خاموش بود، چند بار ديگه زنگ زدم باز خاموش بود، بعد كه دوباره زنگ زدم، گرفت ولي ريجكت‌ام كرد، فكر كردم نمي‌تونه حرف بزنه، چند دقيقه بعد دوباره زنگ زدم گوشي رو برداشت و هيچي نگفت، دلم هزار راه رفت، يه كمي صبر كردم باز از روي ناچاري شماره‌اش رو گرفتم، خلاصه يا ريجكت مي‌كرد، يا برمي‌داشت و حرف نمي‌زد. تا اينكه دفعه‌ي آخر برداشت و با صداي خواب آلود گفت خواب موندم و ببخشيد و اينا و خلاصه نيومد.»‏

فكر كردم الآنه كه بتركه، يه ليوان آب از شير براش ريختم كه اون هم نصفش رو اسپري كرد توي صورتم. گفتم: ببين، چرا برام داستان مي‌گي؟ خوب نيومد، نتونسته، اصلا نخواسته؛ نمي‌خوام كارش رو توجيه كُنما، ولي كار اون دليل عصبانيت تو نيست…‏

«يعني چي كه نيست؟ من دو ساعت منتظرش موندم، از خواب صبحم زدم، يه كارايي براش كردم كه براي هيچ بني بشري نمي‌كنم، مي‌دوني چرا؟ چون براش ارزش قايلم، چون برام مهمه كه وقتي مياد اينجا همه‌چي مرتب باشه، كه بهش خوش بگذره، ولي براي اون اصلا مهم نيست، اصلا مهم نيست كه من رو منتظر گذاشته»‏

خوب همين ديگه، دليل عصبانيت تو درواقع كاراييه كه خودت انجام دادي. مثلا، وقتي من قراره بيام اينجا تو برام تهيه مي‌بيني؟ خونه رو جارو مي‌كني؟ نه ديگه، حتي منتظرم هم نمي‌موني، بنابراين اگه نيام هم ناراحت نمي‌شي، پس مشكل از اومدن و نيومدن نيست، مشكل از بي‌جنبه بودن شماست.‏‏

«من بي‌جنبه‌ام؟ مرتيكه؛ من كه دو ساعت منتظرش بودم بي‌جنبه‌ام؟»‏

آره آقا جون، ببين، توي هركار اونقدري سرمايه گذاري كن كه اگه از دست داديش نابود نشي، يه جورايي يعني اينكه وقتي جنبه‌ي انجام كاري رو نداري انجامش نده، مگه مجبورت كرده بودن كه منتظرش بموني؟ مگه مجبورت كرده بودن كه صبح زود از خواب بيدار شي؟ خودت بخاطر دل خودت اين كارا رو كردي، منتها جنبه‌اش رو نداري مياي مرام خركي مي‌ذاري، بعد كم‌مياري عصباني مي‌شي، عزيز من اگه جنبه‌ي دير كردنش رو نداري منتظرش نشو، اگه دير كرد برو، اگه جنبه نيومدنش رو نداري، براش تهيه نبين، چون ممكنه نياد، ولي اگه همه‌ي اين كارا رو كردي و نيومد يا دير اومد، بايد خفه خون بگيري، مي‌توني بخاطر اين‌كه دير اومده يا اصلا نيومده ببخشي يا نبخشيش، ولي فقط همين، ديگه اينكه تو منتظرش شدي تقصير اون نيست، اگه صبح زود بيدار شدي، به اون چه مربوطه؟ مي‌خواستي نشي. اون فقط مسئول كار خودشه، نه مسئول حماقت و بي‌جنبگي تو. حالا هم اگه خيلي بهت فشار اومده، مسئله‌اي نيست در عوض دفعه‌ي ديگه، قبل از اينكه براي كسي مرام بياي اين موضوع يادت ميوفته و … … نمي‌كني كه … … بشه.( اين قسمت بنابه دلايل سياسي، امنيتي سانسور شد!)‏‏

فراموشي

2006-09-22T18:13:00.000+03:30

كلمات به سادگي زير پا ماند (چون قلب‌ها)‏

هيچ نشاني نيست‏

هيچ انديشه‌ي تازه‌اي‏

تمام آنچه به ديدار تو مهيا گشت‏

به سادگي ريزش كلمات‏

به روزمرّگي و فراموشي حرف‌ها‏

يا دلخواهي تحقق يك خواسته‏

پر كشيد‏

‏

چيزي شكست‏

چيزي كه صداي عربده‌اش را باد در آن سوي شهر‏

لابلاي خانه‌‌ها‏

كنار پنجره‌ات يله نداد‏

چيزي كه در دلم براي تو پر ‌كشيد‏

با معصوميتي عظيم، زير پاهاي كودكانه‌ات‏

له شد.‏

‏

اگه بارون بزنه

2006-09-12T22:35:00.000+03:30

مثل اين مي‌مونه كه تو كوير، بعد از اين‌كه جيگرت حسابي زير آتيش اين آفتاب بي‌پير كباب شد، يه دفه از يه جايي وسط زمين و آسمون يه چيزي، يه كسي، يه مشت از خوش‌مزه‌ترين آب دنيا رو بريزه كف دستت كه رو به آسمون درازش كردي.‏

اولين كاري كه مي‌كني اينه كه بهت زده نگاش مي‌كني، - اين از كجا اومد؟ - بعد همين كه لب و لوچه‌ي خشكيده‌ات رو طرفش مي‌بري و مي‌آي هورت بكشيش مي‌بيني داره آروم آروم از لاي انگشتاي ناباورت فرار مي‌كنه و مي‌ريزه رو زمين، رو زمين كه انگار دهن باز كرده تا همين يه قلپ آب سهم تورو قورت بده.‏

اون لامصب هم انگاري كه بدش نياد، هي مي‌گه بابا لاي انگشتات رو يه خورده باز كن، مي‌خوام برم، من تاحالا تو مشت كسي نبودم، تو آسمون واسه خودم ول مي‌گشتم، چه‌ مي‌دونم كي زد پس كلّه‌ام؟ خر شدم از اون بالا هلپي افتادم تو مشت تو. مي‌گه اگه مشتت رو باز كني اگه باز ول‌ام كني برم، حتما تا يه ماه ديگه برمي‌گردم تو مشتت، شايد هم زودتر، كي مي‌دونه اين‌جا كِي بارون مي‌آد؟ هنوز يه ماه نشده، با اولين بارون كه بزنه من دوباره تو مشتت‌ام.‏

پس مي‌دوني خواستن يعني چي؟ از حماقتت خنده‌ات مي‌گيره ولي لاي انگشتات رو باز مي‌كني تا لب‌هات هنوز خيس نشده باز مثل پاي شتر ترك بخوره، مثل خيلي چيزاي ديگه. تا اينكه هروقت آسمون تَف زده رو ديدي، دلت خوش بشه كه يه ماه ديگه همون يه مشت آبت با همون ناز و عشوه كف دستت جا خوش كنه.‏

‏

ساعت شني

2006-08-23T01:12:00.001+03:30

ديدي كه چگونه پيچك معصوم، نرم نرمك، بلوط را به‌تمامي بلعيد؟‏‏

حواست بود؟‏‏

حواست بود به آن صورتك مغرور‏؟‏

آن‌كه هرصبح در آينه از بخت به‌خود مي‌باليد؟‏‏

كجاست؟‏

كجاست او كه چون ستاره، خاك را منكر بود‏،‏‏

به‌سان مرده‌اي كه گور خويش؟‏

"ديوانه‌وار گريخت."‏‏

‏

مهدي

2006-08-16T09:48:00.000+03:30

بچه‌ها همه رفتن تشييع جنازه‌ي مهدي اسلامي، من نتونستم - نگهبان بودم – طفلي سر شام يه‌دفه قلبش مي‌گيره و تا به خودشون بجنبن مي‌ميره.‏

از ديشب اشكم بند نمي‌آد، با اين‌كه تختش روبروي تخت من بود ولي اصلا نمي‌شناختمش، خيلي بچه‌ي آرومي بود، برعكس ما كه همش درحال سر و صدا و شر درست كردنيم؛ اما بازم نمي‌دونم چرا نمي‌شه جلو خودم رو بگيرم، صورتش از پيش چشمم كنار نمي‌ره، نزديك دو ماه هر صبح كه بيدارباش مي‌زدن، جفتمون وقتي پامي‌شديم و مي‌شستيم روي تخت، اول، قبل از بقيه، همديگه رو مي‌ديديم، يه سلام خشك و خالي و روز سگي‌مون شروع مي‌شد. اما امروز وقتي نشستم روي تخت، روبروم هيچكي بود، دوباره شكّه شدم، انگاري يادم رفته بود كه اون ديشب مرده و ديگه رو تخت روبرويي خواب نرفته، باز توقع داشتم همون‌جا باشه، و نبود.‏

‏81/8/6

تهران، مركز آموزش مخابرات نيروي زميني ارتش‏

عجم رنده كردم بدين پارسي (رنده بر وزن خنده)‏

2006-08-12T21:26:00.000+03:30

بدون شرح

زايمان، مطابق آخرين متد

2006-08-09T21:02:00.000+03:30

از روي پشت بوم نگاش مي‌كردم، اومد توي حياط، يه استانبولي و يه جعبه ميوه‌ي خالي دستش بود، و يه كيسه پلاستيكي، سر صبر يه آتيش تميز درست كرد و ايستاد كنارش، يه ذره به آتيش نگاه كرد و بعد يه مشت كاغذ رو يكي يكي خيلي بادقت، انگار كه هركدوم يه فرمان حكومتي باشن، از توي كيسه درآورد و انداخت توي آتيش،مي‌دونستم دوست دختر داره، هرچند تو اين سن سال اين بچه بازيا ازش بعيد بود، ولي تنها حدسي كه تونستم بزنم اين بود كه نامه‌ها يا چيزي رو كه مربوط به اون باشه داره مي‌سوزونه، بدجوري فضوليم گل كرد، آروم رفتم پايين و پشت سرش وايسادم، اون چيزايي كه داشت مي‌انداخت توي آتيش «عكس» بودن، منظره‌ي جالبي نبود، ياد فيلماي اول انقلاب افتادم، اونايي كه نشون مي‌داد وقتي ساواكيا مي‌ريختن توي يه خونه‌ي تيمي، اولين كاري كه اعضاي اون خونه مي‌كردن آتيش زدن عكس‌ها و مدارك بود...‏

تاحالا عكس آتيش زدي؟ خيلي قشنگ مي‌سوزن، مخصوصا قديمياش، اينو نيگا،مال دو سالگيمه، ببين چقدر شبيه دخترام.‏

يه كمي اين پا و اون پا شدم، فكر نمي‌كردم متوجه‌ام شده باشه... ‏

ببين، توپولي موپولي و سفيد، عجب موهايي داشتم، خوب...خداحافظ‏

فكر كردم با منه، يعني برو شر رو بكن، ولي با عكس بود، خداحافظي كرد و انداختش توي آتيش، عكس اول كوشه هاش سياه شد، يه كم كج و راست شد (انگاري دوست نداشت آتيش بگيره) و بعد يه دفعه تاول زد، عين اينكه پسر توي عكس آبله درآورده باشه. فكرمو خوند، گفت:‏

ببين انگار آبله درآوردم.‏

مثل اينكه چندشش شد، روش رو برگردوند و بقيه‌ي عكسا رو همونجور با پلاستيك انداخت توي استانبولي، پلاستيك دود كرد و بوي گندش بلند شد. برگشتم طرفش، ديدم تكيه داده به ديوار، صورتش رو نگاه نكرده بودم، چشماش وق زده بود.‏

راحت شدم، باور نمي‌كني چقدر راحت شدم، تو نمي‌فهمي، انگار كه زايمان كردم، انگار اين تخم حروم رو بعد از اين همه سال پس انداختم، تو كه نمي‌دوني، يه چيز خوب تو اين لا‌مصبا نبود، هردونه‌اش رو كه مي‌ديدي، يه كوه غم و بدبختي مي‌اومد روي دلت. اصلا همه اينا به درك، يارو دلش مي‌گيره، اتفاقي براش مي‌اوفته، چه مي‌دونم، مي‌ره پيش كسي يا به كسي زنگ مي‌زنه، دو كلمه حرف مي‌زنه، درد و دل مي‌كنه يا نمي‌كنه، همينقدر كه صداش رو مي‌شنوه آروم مي‌شه...‏‏

مي‌خواستم بگم تو كه همچين تنها هم... حرفمو خوردم‏

... ما كه آدم نيستيم، باس تا شب لجن‌هاي ديروزمون رو هم بزنيم و تا صبح كابوس جفت و طاق ببينيم، چاره چيه؟ خداييش ساعت سه‌ي صبح در خونه‌ي كيو بزنم كه تحويلم بگيره؟ كه چهارتا فحش حوالم نكنه؟ فكر مي‌كني اصلا كسي اين‌قدر مرام واسه ما خرج بكنه كه فحشمون هم بده؟ ما روزش كه روزه، فراموشيم، شبش رو چي انتظار داري؟‏

مي‌دونستم صداي من خيلي به‌كار شباش نمي‌آد، واسه همين مرام الكي نيومدم، اما وقتي داشت مي‌رفت خوب پاييدم كه ببينم استانبولي رو كجا سينه‌ي ديوار تكيه مي‌ده.‏

يك دوچرخه، يك اتاق

2006-07-17T23:19:00.000+03:30

بچه كه بودم يه خونه‌ي كوچيك داشتيم، توي يه كوچه‌ي شلوغ، پر از بچه‌هاي قد و نيم قد، با دوتاشون خيلي رفيق بودم، حميد نوري و مهدي توكلي. خونه‌مون خيلي كوچيك بود، فقط دوتا اتاق داشت، بدون هال و پذيرايي، بدون ميز و صندلي يا هرچيز تزييني ديگه، آشپزخونه در اصل يه اتاقك بود روي پشت بوم كه تابستونا جهنم مي‌شد، دستشويي هم توي پاگرد راه پله بود و حموم توي زير زمين. يادمه اون وقتا نفت بد گير مي‌اومد؛ جنگ بود؛ سال ۶۰، ۶۱، برا همين هيچ‌وقت توي خونه حموم نمي‌كرديم، صبح زود مي‌رفتيم حموم عمومي، زمستونا خيلي سخت بود، انگاري اون سالا سردتر مي‌شد، يه بار هم با مادرم روي يخ‌هاي كوچه خورديم زمين. طفلي مادرم زندگي‌اش خيلي راحت نبود، سه تا بچه، دست‌مزد كم بابام، يه خونه‌ي كوچيك، تازه مادر بزرگا و عمه‌ام هم با ما بودن. دوتا از پسرا زمان جنگ رفتن خدمت، يكي‌شون جزيره بود؛ مجنون؛ هربار كه يكي‌شون مي‌رفت، بساط گريه و زاري داشتيم، بچه‌هاش بودن ديگه. ‏

هرچي مي‌بينم، بچگي‌ام چيز دندون‌گيري نداشت؛ به‌جز يه دوچرخه‌ي بزرگ آبي، كه روزاي داغ تابستون باهاش تو خيابون وحيديه و نظام‌آباد سگ و دو مي‌زدم و عرق مي‌ريختم، و يه اتاق كوچيك و خاكستري كه زمستونا، آفتاب از لاي پرده كركره‌اش روي فرش ولو مي‌شد. ‏

‏

نگاه كن، من زباله‌ام

2006-07-05T19:07:00.000+03:30

صبح از بويي كه توي اتاق پيچيده بود بيدار شدم، بوي گندي تمام اتاق رو گرفته بود، بلند شدم و رفتم بيرون، اونجا هم همون بو مي‌اومد ولي كمتر، مادرم تازه بيدار شده بود، گفتم:‏
مامان يه بويي نمي‌آد؟‏
چه بويي؟‏
نمي‌دونم... شبيه بوي كپك، كهنگي... انگار يه چيزي داره مي‌گنده.‏
نه مامان جون بويي نمي‌آد كه.‏
چطور بويي نمي‌‌آد؟ من دارم خفه مي‌شم، باز يه خوراكي‌اي، چيزي دست اين بچه‌ها بوده، نصف‌اش رو خوردن، دلشون رو زده، پرتش كردن يه گوشه‌اي، حالا داره مي‌گنده و بوش خونه رو برداشته.‏
تو هنوز خوابي، برو دست و صورتت رو بشور درست مي‌شي.‏
توي دستشويي هم همون بو مي‌اومد، يه مشت آب به صورتم زدم و خودم رو توي آينه تماشا كردم، چشمام حسابي قرمز بود، ديشب تا ديروقت منتظر چيزي بودم، پريشب هم همينطور، آخرش هم هيچي، به خودم گفتم:‏
نگاه كن تورو خدا، عروس قشنگ بود سالك هم درآورد، اين ديگه چيه پاي چشم ما؟‏
يه چيز آبي و سياه صاف زير چشمم زده بود بيرون، يكي هم روي گردن، بعد كه نگاه كردم، تمام تنم پر اين لكه‌ها بود، دست، پا، سينه ... ‏
پس چرا مامانم نديده بود؟‏
بوي گند كم‌كم داشت بالا ميزد، دستم رو آوردم بالا كه از نزديك ببينم چه دست گلي رو تنم سبز شده ... خشكم زد، بوي موندگي از همينا بود، بوي كپك؛ مگه آدم هم كپك مي‌زنه؟ اونم به همين سادگي؟ يه شبه؟ حالا چي‌كار كنم؟ برم حموم؟ دارم چرند مي‌گم، مگه آدم وقتي يه ميوه‌ي كپك زده از يخچال در مي‌آره، مي‌شوره و مي‌خوره؟ چيز گنديده رو بايد انداخت دور وگرنه همه چيز رو به گند مي‌آره. اعصابم خورد شد، آخه چرا اين‌قدر زود؟ شده بودم مثل اين ميوه‌هاي انباري كه تا مي‌خري‌شون دو روز بعد كپك مي‌زنن. بدبخت من، چون مي‌دونم چيز گنديده رو دور مي‌اندازن و باز چونه مي‌زنم.‏
‏

يك مشت گربه

2006-06-26T20:38:00.001+03:30

من هروقت راه مي‌رم حالم بهتر مي‌شه، يعني هروقت حالم گرفته‌است راه مي‌رم كه حالم بهتر بشه، بيشتر وقتا جواب مي‌ده، انگار راه كه مي‌رم تمام بدبختيام پشت سرم جا مي‌مونن، ازَم كنده مي‌شن و مي‌ريزن رو زمين. اما ديشب؛ ديشب خيلي حالم بد بود، از مطب دكتر خيلي دير اومده بودم بيرون، شلوغ بود، خلاصه همينجور برا خودم اومدم، تقريبا سه،‌ چهار ساعتي راه رفتم، نشد كه نشد، دلم گرفت، بد دلم گرفت، نزديكاي خونه بودم، يه پارك خلوتي اينجا هست، يه گوشه نشسته بودم، خيلي دلم مي‌خواست يه دل سير عربده بزنم، دوست داشتم به هركي مي‌شناسم فحش بدم و بعد برم تو يه سوراخي، جايي، تا جا داره گريه كنم. بدبختي؛ ما گريه كردنمون هم برا خودش آداب داره كه هيچوقت جور نيست. ديشب دلم گرفت، بد دلم گرفت، اصلا اين زندگي نكبتي هميشه همينطوره، هيچ وخ اون جوري كه انتظارش رو داري نيست، هميشه يه گندي توشه، وقتي تو خيابون يه كوفتيت مي‌شه و پس مي‌اوفتي يكي كه نمي‌شناسيش و نمي‌خواي، مي‌آد كمكت و تو بايد كلي خجالت بكشي كه چرا يه دفه سرت گيج رفته و ولو شدي، يا وقتي حال نداري ريخت خودتو تو آينه ببيني و خدا خدا مي‌كني اوني كه بايد، زنگ بزنه و با چهار كلمه حرف، شادت كنه، برعكس، اونكه امروز خبري ازش نمي‌شه هيچ، يكي ديگه يادت مي‌ندازه كه چه گندي به زندگيش زدي و حالتو بدتر مي‌گيره. اصلا نمي‌دونم چرا اينجوريه؛ والا به خدا ما هروقت دستمون رسيده، يه دستي گرفتيم، حداقل ديگه لگد نزديم، ولي اين ديگه رسمش نمي‌شه، خداييش نمي‌شه، وقتي مي‌خوايي‌شون همه برات ناز كنن، بازم مرام همون بابايي كه ديشب تو خيابون به دادمون رسيد، مي‌تونست رد شه و يه فحشم حوالمون كنه. يكي از دوستام مي‌گفت هيچ فرقي نمي‌كنه كي باشه، برادرت، پدرت، زنت، يا هر كي، تا وقتي ميزوني مي‌خوانت. فرض كن شب كنار زنت خوابيدي، يه ماري عقربي چيزي نيشت مي‌زنه، تا صدات در مي‌آد، پشتش رو مي‌كنه بهت كه يعني ”چته؟ خفه شو بزار كپه‌ي مرگم رو بزارم“ ‏
همين.‏

Die, Die, My Darling

2006-06-26T18:51:00.000+03:30

متن اصلي ترانه

Die die die my darling
Don't utter a single word
Die die die my darling
Just shut your pretty eyes
I'll be seeing you again
Yeah I'll be seeing you in hell
So dont cry to me oh baby
Your future's in an oblong box
Dont cry to me oh baby
You should have seen it a comin' on
Dont cry to me oh baby
Had to know it was in your power
Dont cry to me oh baby
Dead end goal for a dead end girl
Dont cry to me oh baby
And now your life drains on that floor
Dont cry to me oh baby
Die, die, die my darling
Don't utter a single word
Die, die, die my darling
Just shut your pretty mouth
I'll be seeing you again
I'll be seeing you in hell
Dont cry to me oh baby
Your future's in an oblong box
Dont cry to me oh baby
You should have seen it a-comin' on
Dont cry to me oh baby
Had to know it was in your power
Dont cry to me oh baby
Dead-end goal for a dead-end girl
Dont cry to me oh baby
Now your life drains on that floor
Dont cry to me oh baby
Die, die, die my darling
Don't utter a single word
Die, die, die my darling
Shut your pretty mouth
I'll be seeing you again
I'll be seeing you in hell
Die, die, die
Die, die, die
Die, die, die
Die...

پايان

2006-06-26T18:29:00.000+03:30

Die, Die My Darling‏
اين قطعه‌ با الهام از ترانه‌ي بالا، اثر گروه متاليكا نوشته شده است‏:‏

بر من فرياد نكن‏‏‏
تو خود بايد ‏
هنگام كه در توان‌ات بود‏‏
مي‌ديدي، مي‌شنيدي‏
وقتي‌كه التماس كردم‏
”بازي نيست، بازيگر است“‏

كنون اما، ‏‏
فرصتي بيش نمانده‏‏
مرگ، خواه با بال‌هايي آهنين ‏
خواه با لبخندي دلربا‏
ايستاده راست بر بالين‌ات‏‏
گريزي كو؟‏‏
تا ساعتي،‏‏
جانت اسير برزخ است‏‏
جسمت اسير خاك‏‏
با نگاه‌ات لابه نكن‏‏
چشمان فريبنده‌ات را ببند،‏
بمير عزيزكم، بمير‏‏
اين پايان است‏‏
پاياني پوچ بر بيهودگي‌‌ ما‏
بر من فرياد نكن‏‏
حتي كلمه‌اي نگو‏‏
دهان وسوسه‌گرت را ببند و ‏‏
بمير عزيزكم، بمير‏‏
‏‏‏‏

گلزار

2006-06-10T22:36:00.000+03:30

هميشه فكر مي‌كردم آدم براي اينكه محبوب باشه بايد يه چيزي داشته باشه، يعني يه چيز شاخص، طبعا اولين چيزي‌كه به ذهنم مي‌رسه پوله، قيافه هم البته عامل مهميه، داشتن يه خانواده‌ي مهم يا متشخص يا اصطلاحا باكلاس كه بتوني با تكيه به اونا خودت رو جلوه بدي، يا اينكه چيز خاصي رو بدوني يا كار خاصي رو بلد باشي مثلا بازيگر باشي يا نوازنده. خوب البته چيزاي ديگه‌اي هم هستند كه يا به چشم نمي‌آن يا اينكه از ديد خيلي‌ها اصلا نكته‌ي برجسته‌اي محسوب نمي‌شن. ‏‏

حقيقتش، اصل مطلب اينه كه هميشه بعد از فكر كردن به اين چيزا به ياد خودم مي‌افتم، يه جورايي مي‌گردم تا ببينم چيزي هست كه بتونم با پررنگ جلوه دادن‌اش خودم رو تو چشم بيارم يا نه؟ خوب من مطمئنا پولدار نيستم، حتي فكر نمي‌كنم متوسط هم باشم، مثلا ما تا همين چند سال قبل تلوزيون رنگي نداشتيم، شايد اگه تلوزيون سياه و سفيد قديمي‌مون خراب نمي‌شد، هنوز هم نداشتيم. قيافه هم كه بهتره زياد راجع بهش حرف نزنم، فقط با يه كمي اغماض مي‌تونم بگم معموليه. خانواده‌ام هم به هيچ‌وجه خانواده‌ي مهم و با اصل و نصبي نيستن. من قديمي ترين كس از اجدادم رو كه مي‌شناسم، پدر بزرگمه كه يه دهاتي ساده بوده، پدرم تقريبا بي‌سواده و مي‌شه گفت هر جور كار كم ارزشي انجام داده، از دلاكي حموم عمومي بگير تا آبدارچي و نظافت‌چي شركت، مادرم هم به زحمت سواد ابتدايي داره. خودم هم چيز خاصي ندارم، يه ليسانس پيزوري كه الآن هر بقالي داره، به اضافه‌ي يه مشت اراجيف كه از اين طرف و اون طرف خوندم يا شنيدم، اونم اگه كسي سرش تو حساب باشه سريع گندش در مي‌آد كه چيزي بارم نيست. خوب تقصير من چيه كه پدرم پول نداشت اسم من رو تو فلان كلاس زبان بنويسه يا بهمان ساز رو برام بخره، الان هم كه خودم مي‌تونم اين كارا رو بكنم ديگه نه دل و دماغش رو دارم نه وقتش رو.‏

زياد كشش ندم، هروقت يه آدمي رو مي‌بينم كه مورد توجه بقيه‌است يا دور و بري‌هام راجع بهش حرف مي‌زنن و دوستش دارن، نا خودآگاه همه‌ي اين فكرا از سرم مي‌گذره، و هميشه هم آخرش مثل الآنه، به اينجا مي‌رسم كه اگه محبوب كسي شدم، زياد دلم خوش نشه، آخه بالاخره ما اين پايين پايينا ايم، خيلي‌ها رو كله‌ي ما وايستادن، كافيه طرف چشمش رو باز كنه و يكيشون رو ببينه، همين، تموم.‏

ميلاد

2006-04-08T22:14:00.000+03:30

شهر من ساكت است‏
شهر من هر كوچه‌اش‏
در ميان شبي گرم، خفته آرام، نفس نمي‌كشد‏
شهر من اينجا مرده‌است‏
...‏
روزي در همين نزديكي‏
پشت آن سايه‌هاي خشك‏
من به ابر و آسمان و ماه خنديدم‏
به آب دل‌بستم، دويدم‏
...‏
شهر من مرده‌است‏
امشب من مرده‌ام‏
شهر من گور است‏
‏
۱۹ فروردين ۱۳۸۵‏
‏

Missing you

2006-03-24T19:21:00.000+03:30

تنها توي اتاقم نشسته بودم، دست و دلم به هيچ‌كاري نمي‌رفت، چقدر احساس دلتنگي مي‌كردم، چيزي كم بود.‏

‏

تلفن زدي، كلي باهم حرف زديم، گفتي:«انگار روز خوبي نداشتي، بي‌حوصله‌اي»، گفتم: «نه، همه‌چي خوبه»، -خدايا چقدر دلم تنگه- انگار يه چيزي كم بود.‏

‏

كنار هم بوديم، دست در دست، راه رفتيم، روبروي هم نشستيم، چشم دوختم به چشمت، يه دل سير نگاه‌ات كردم، صورتت تمام ذهنم رو پر كرداما دلتنگي دست از سرم برنداشت، هميشه يه چيزي كمه.‏

‏

دست كشيدم روي موهات، بو كردم‌ات، اونقدر بوسيدم‌ات كه لب‌هات سرخ شد ولي باز دلتنگ بودم، بازهم چيزي كم بود.‏

‏

امروز لباس‌هامون رو درآورديم، لختِ لخت كنار هم دراز ‌كشيديم، هيچ‌چيز بينمون نيست، من محكم بغل‌ات مي‌كنم و مي‌گم:«خيلي دلم برات تنگ شده» سرت رو از روي شونه‌ام برمي‌داري، نگاه‌ام مي‌كني و مي‌گي: «ولي من كه اينجام!».‏

يه چيزي تو دلمه، آخه تو اين دنياي لعنتي تا هرجا كه پيش بري، باز يه چيزي كمه، يه چيزي ناقصه، گاهي هركاري كه بلدي رو انجام مي‌دي و باز همين حس رو داري، باز فكر مي‌كني كه يه قدم ديگه مي‌شه رفت، جلوتر از اين، باز هم مي‌شه يه كار ديگه كرد، ولي نميدوني چه‌كار، هميشه يه چيزي كمه، حتي وقتي‌كه عشقت، علاقه‌ات، هدفت درست توي دستته باز هم براش دلتنگ مي‌شي.‏

‏

مي‌بوسم‌ات و دوباره بغل‌ات مي‌كنم، همه‌اش يه ساعت ديگه با هم‌ايم.

84/12/28

روز جهنم

2006-02-28T20:07:00.000+03:30

قبل از اينكه ساعت زنگ بزنه از جام پريدم، ديشب كلا يك ساعت خوابيده بودم كه اون هم تمام مدت خواب‌هاي پرت و پلا مي‌ديدم، حس مي‌كردم سرم به سنگيني كوهه، از صميم قلب آرزو كردم كاش بيدار نمي‌شدم. نشستم وسط تشك، چقدر احتياج داشتم به يه صداي گرم يا يه نوازش كوچيك... ‏
‏
... بعد از اينكه تلفن قطع شد، با وجودي كه اصلا صحبت نكرديم، احساس بدبختي ناجوري داشتم، لرزم گرفته بود، پتو رو پيچيدم دور خودم و همون‌جا نشستم... ‏
‏
... تو راه همه‌اش فكراي عجيب از سرم رد مي‌شد، دايم تصوير يه گربه كه بوي وسوسه كننده‌اي داشت، با سبيل‌هاي بلند و زبون بيرون زده جلوي چشمم بود، مي‌اومد جلو و بطرز مخصوصي يه جعبه شكلات رو پيش روم تكون مي‌داد، يه شكلات مي‌خورم، يكي ديگه هم پشت سرش، يه دفعه احساس مي‌كنم چيز چسبناكي تنم رو خيس كرده، پاهام رو نگاه مي‌كنم، برهنه و خونيه، قرمز و تازه، خون آروم آروم از كمرم مي‌ره پايين تا برسه به كف پام، تمام جلو چشمم پر خون مي‌شه، انگار دارم توي استخر خفه مي‌شم، سرم شروع مي‌كنه به تاب خوردن و مي‌افتم كف ماشين... ‏
‏
... به خودم مي‌آم توي بلوار پهن شدم رو خاك، خيلي سردم شده نمي‌دونم چه‌جوري اينجام، شايد راننده فكر كرده من صرعي‌ام، ترسيده و ولم كرده و رفته، آروم بلند مي‌شم با ترس به پاهام نگاه مي‌كنم، اثري از خون نيست، باد بدي مي‌آد، كز مي‌كنم توي كاپشنم، اصلا حوصله‌ي شركت رو ندارم، اما چاره‌اي نيست، راه مي‌افتم... ‏
‏
... موقع داخل شدن جلو درب سكندري مي‌خورم، نگهبان مي‌خواد كمكم كنه ولي با بي‌اعتنايي رد مي‌شم و كارت مي‌زنم و مي‌رم پشت ميزم، كنار دستيم علت بدحاليم رو مي‌پرسه كه مي‌گم ديشب كم خوابيدم، برام يه ليوان چاي مي‌ريزه، چاي رو فوت مي‌كنم، بخارش مي‌شينه رو شيشه‌ي عينكم، حس خوبي پيدا مي‌كنم، فكر مي‌كنم حالا كه من جايي رو نمي‌بينم لابد كسي هم من رو نمي‌بينه، ليوان رو هورت مي‌كشم، معده‌ام خاليه، حال تهوع پيدا مي‌كنم، دستم رو مي‌گيرم جلو دهنم و مي‌دوم طرف دستشويي... ‏‏
‏
تا عصر همين‌طور ادامه مي‌دم، همكارم پيله كرده كه بفهمه من چه‌ام شده، مي‌خوام به‌اش بگم، روم نمي‌شه، سر بسته شروع مي‌كنم: ‏

مي‌دوني حسن، يه كسي هست كه مدتيه مي‌شناسم‌اش راستش رو بخواي، خوب، چطور بگم...‏

دوستش داري؟‏

آره، ديشب اتفاقي افتاد كه شايد بايست بعد از اون حسابي به‌هم مي‌ريختم، شايد مي‌بايست از چشمم مي‌افتاد، شايد مي‌بايست مي‌رفتم و پشت سرم رو هم نگاه نمي‌كردم، اما همه چيز برعكس شد، باور كن اون موقع حاضر بودم نصف زندگي‌ام رو بدم و در عوض يه لحظه بغل‌اش كنم، رو سرش دست بكشم و صورتش رو توي دستام مخفي كنم، دوست داشتم اون‌قدر نوازش‌اش كنم تا آروم شه، من هم آروم شم، مي‌خواستم ببوسم‌اش و تو گوشش بگم كه چه‌قدر دوستش دارم، مي‌خواستم دستش بياد كه اين حرفا، چيزي رو عوض نمي‌كنه، ولي هيچ‌كدوم از اين كارا رو نتونستم بكنم، به‌اش زنگ زدم كه بگم ولي نشد، نه ديشب، نه امروز صبح، تمام اين حرفا عقده شده چسبيده بيخ گلوم. مي‌فهمي حسن؟ مي‌فهمي؟‏
‏
... اين آخري‌ها رو با فرياد گفتم، حس مي‌كنم باز كمرم خون افتاده، خون تازه و قرمز، چندشم مي‌شه، حس مي‌كنم روي ميزم يه گربه با زبون بيرون افتاده راه مي‌ره، دست دراز مي‌كنم كه آروم بگيرم‌اش، تو فكرم دستم بالا مي‌آد ولي نگاهش كه مي‌كنم سنگين و لخت از كنار صندلي آويزونه، نفسم تند مي‌شه و سرم تاب مي‌خوره... ‏
‏

شب جهنم

2006-02-28T20:06:00.000+03:30

ساعت نزديك چهار صبحه، من تقريبا چشم رو هم نگذاشتم، از آخر شب مثل ميخ وسط رخت خوابم نشستم، خوابم نمي‌بره، چشمم رو كه مي‌بندم مي‌آي، شاد و شنگول مثل هميشه، شروع مي‌كني به حرف زدن، يه خاطره مي‌گي، نمي‌دونم من طاقت شنيدنش رو نداشتم، يا تو طاقت گفتنش رو؟ بعدش فقط يه شعله‌است، كه مي‌آد، آتيشم مي‌زنه، و بعدش منم و شب و دوتا چشم قرمز و يه عقده، عقده‌ي اينكه بگم دوستت دارم، حتي اگه بدترين خاطره‌ي دنيا رو برام تعريف كني، اين عقده يه عمره كه تو گلومه، مثل يه تيغ ماهي كه هرچي زور مي‌زني نه مي‌ره پايين، نه مي‌آد بيرون، همون‌جا مونده و هي خراش مي‌ده، مثل يه بغض كه نمي‌تركه و راحت نمي‌شي، مثل بغض امشب من، مثل وقتي‌كه حس مي‌كني تنهايي هجوم آورده، مثل وقتي‌كه يه باد لعنتي مي‌آد و قديمي‌ترين آرزوت رو با خودش مي‌بره و تو هيچ غلطي نمي‌كني. مثل يه عقده كه يه‌عمره انگار تو گلومه، عقده‌ي اينكه از اون هزار باري كه گفتم دوستت دارم، امشب يكيش رو باور كني، باور كني كه هيچ خاطره‌اي چيزي از تو رو عوض نمي‌كنه، و چيزي از من رو، كاش فقط يه امشب رو باور مي‌كردي كه دوستت دارم.‏
من هنوز بيدارم، هميشه براي تو بيدارم، براي تو كه بگي باور كردي، براي صداي قشنگ تو هميشه بيدارم.‏
‏

گناه‌!!

2006-02-15T22:47:00.000+03:30

‏
‏
‏
خلوتي‌ بود و در پناه‌ سكوت‌ ‏
يكدگر را نگاه‌ ميكرديم‌ ‏
به‌ تمناي‌ اولين‌ بوسه‌ ‏
هر دو شرم‌ از گناه‌ ميكرديم‌ ‏
مست‌ از باده‌ سكوت‌ و نگاه‌ ‏
فرصتي‌ را تباه‌ ميكرديم‌ ‏
حرف‌ها بر زبان‌ ولب‌ خاموش ‏
‏
هر دم‌ از آن‌ نگاه‌ طاقت‌ سوز ‏
دل‌ من‌ بيقرارتر ميشد ‏
شوق‌ آغوش‌ او بدامن‌ جان‌ ‏
آتشي‌ بود و شعله‌ ور ميشد ‏
همه‌ شب‌ بر خيال‌ او لب‌ من‌ ‏
بوسه‌ ميريخت‌ تا سحر ميشد! ‏
همه‌ ذرات‌ جان‌ تمنا بود. ‏
‏
‏
‏
ديدم‌ آن‌ شوخ‌ چشم‌ شورانگيز ‏‏
چون‌ من‌ از شرم‌ و شوق‌ ميلرزد. ‏
در شكنج‌ تمايلات‌ شباب‌ ‏
ميكشد رنج‌ و عشق‌ ميورزد ‏
شهد يك‌ بوسه‌ از شراب‌ لبش‌ ‏
بهمه‌ كائنات‌ مي‌ ارزد! ‏
با زبان‌ نگاه‌ خود گفتم‌ ‏
‏
‏
...‏
‏
ـ از مي‌ و گل‌ سخن‌ مگو كه‌ مرا ‏
خنده‌ گرم‌ و روي‌ ماه‌ تو بس‌ ‏
شهرت‌ و افتخار و جاه‌ و جلال‌ ‏
جان‌ سپردن‌ بخاك‌ راه‌ تو بس‌ ‏
بوسه‌ اي‌ ده‌ كه‌ كام‌ عاشق‌ را ‏
نبود لذت‌ نگاه‌ تو بس‌ ! ‏
با زبان‌ نگاه‌ پاسخ‌ داد ‏‏
‏
...‏
‏
‏
ـ نتوان‌ كشت‌ با سكوت‌ و سرشك‌ ‏
شعله‌ سركش‌ تمنا را ‏
بوسه‌ گر خود كليد رسوائي‌ است‌ ‏
چه‌ كند عاشقان‌ رسوا را ؟ ‏
عمر عاشق‌ به‌ عمر گل‌ ماند ‏
فرصت‌ از دست‌ ميرود ما را ‏
شوق‌ يك‌ بوسه‌ و اينهمه‌ شرم‌ . ‏
‏
‏
‏
‏
‏
گل‌ لبخند در لبش‌ بشكفت‌ ‏
زد به‌ نرمي‌ بر آتشم‌ دامن‌. ‏
چشم‌ افسونگر سخنگويش‌ . ‏
ناگهان‌ خيره‌ ماند بر لب‌ من‌ ‏
چشم‌ من‌ خيره‌ شد به‌ لبخندش‌ ‏
تشنگان‌ را نبود تاب‌ سخن‌ ‏
همچو جان‌ خنده‌ زد در آغوشم‌ ‏
‏
‏
‏
‏
‏
‏
دست‌ او حلقه‌ شد بگردن‌ من‌ ‏
اشك‌ و آغوشمان‌ به‌ هم‌ پيوست‌! ‏
سينه‌اي‌ روي‌ سينه‌ اي‌ لرزيد ‏
بوسه‌اي‌ روي‌ بوسه‌اي‌ بنشست‌ ! ‏
ديدگان‌ گناه‌ كاري‌ را ‏
بوسه‌ هاي‌ گناه‌ كاري‌ بست‌ ! ‏
عشق‌ ما رونق‌ از گناه‌ گرفت‌ ! ‏
‏
‏
‏
‏
نتوانست‌ دل‌ كه‌ در همه‌ عمر ‏
از تو قانع‌ بيك‌ نگاه‌ بود ‏
رو سپيدم‌ بر آستانه‌ عشق‌ ‏
گر گنهكار روسياه‌ بود ‏
بوسه‌ هم‌ بيگناه‌ شيرين‌ نيست‌ ‏
لذت‌ بوسه‌ در گناه‌ بود ....! ‏
بوسه‌ آلوده‌ با گناه‌ خوش‌ است‌ ! ‏
‏
‏
فريدون‌ مشيري‌ ‏
‏
‏‏

رسالت تن

2006-02-08T22:17:00.000+03:30

گاهي مي‌شود كه احساس مي‌كني چيزي هست، چيزي مبهم در وجودت هست كه آرام آرام يا به‌سرعت رشد مي‌كند، ريشه مي‌دواند و مانند تهديدي بر تمامي سهم ناچيزت از دنيا چيره مي‌شود، روح يا جسمت. مسبب شورش گوشه‌اي از تو، گوشه‌اي از تو كه ز اين پس نه به راي توست، چيزي مانند عشقي، بي‌دعوت، بي‌مقدمه. چيزي كه مي‌داني دير يا زود تمام هستي‌ات را فرا مي‌گيرد، همچو دردي جانكاه ذره ذره به رگ‌هايت زهر مي‌ريزد، گويي تورا هضم مي‌كند، چيزي كه حس مي‌كني با تو مي‌خوابد و با تو بر‌مي‌خيزد، چيزي آن‌چنان از تو، كه خود را از او تميز نتواني داد، چيزي با تو، اما به ياري، نه.‏
كسي دستگيري‌ات نمي‌كند، درد نمي‌كشد، نمي‌فهمد، كسي صادق نيست. تا آخرين لحظه به‌خود هستي، تنها تا مغلوب شوي، شكست خورده‌ي پاره‌اي از تني كه روزي از آن خود داشتي. يكه مي‌ايستي تا به زمين افتي، تا آنجا كه نسيمي بند بند عمرت را بدرد، مي‌ايستي تا ... بميري.‏

عشق بازي

2006-01-28T23:37:00.000+03:30

دمي كه ماه پنهان است‏
به‌سان لحظه‌ي ناب دل‌كندن‏
در آن زمان كه دود سيگار‏
به‌زير سنگيني نگاه‏
سفيد و محو مي‌شود‏
بي‌انكه بخواني‌ام‏
صدايم كن‏
روزي كه مي‌انديشم در گوشه گوشه‌ي اين تن‏
با نرمي و ناز گويي
چيزي رسوخ مي‌كند‏
شبي كه مست، بي تو، سرشار التماس‌ام‏
از خود مران مرا‏
بي‌آنكه بخواني‌ام ‏
با زبان بوسه‌ها‏
صدايم كن‏

امروز

2006-01-20T22:57:00.001+03:30

همين امشب بهش زنگ مي‌زنم و فردا باهاش قرار ميذارم، ... تو خيلي بي‌رگي... من الان دارم يكي ديگه رو به تو ترجيح مي‌دم... چرا هيچي نمي‌گي؟... من جلوي چشم تو شماره تلفن دوستت رو نوشتم، مي‌خوام بهش زنگ بزنم... بي غيرت... يه كاري بكن... مي‌خواي يه تيكه كاغذ بهت بدم كه روش به من فحش بدي؟‏

عزيزم!‏
چي‌كار بايد بكنم؟‏
برام مثل روز روشنه، وقتش كه برسه هيچ قدرتي نمي‌تونه تورو كنار من نگه داره، همه‌ي ما از همين قانون ساده پيروي مي‌كنيم، يه روز مي‌آييم و يه روز مي‌ريم، تو هم يه روز به سادگي يه تيكه از قلب من رو جدا مي‌كني و مي‌ري، اين قانونشه، اگه فردا اين كار رو نكني پس فردا حتما مي‌كني، پس بيا عاقل باشيم، اگه امروز حس مي‌كني كه دوستم داري، امروز رو عشقه؛ چرا با اين حرفا خرابش كنيم؟ از كجا معلوم كه فردا هم حاضر باشي به‌خاطر من نيم ساعت تو سرما منتظر بموني؟ امروز كه دوستت دارم كاري كن تمام حرفاي دلم رو برات بگم، كاري نكن كه فردا حسرت امروز رو بخورم، كاري نكن كه يه عالمه حرف نگفته روي دلم مونده باشه، امروز اجازه بده كه لمس‌ات كنم، اجازه بده كه اگر شده حتي براي يه مدت كوتاه حس كنم، يه نفر سواي بقيه‌ي آدما، من رو يه جور ديگه دوست داره. از فردام نمي‌ترسم، گور پدرش، از ازدست دادن امروزمون وحشت دارم، بيا فكر كنيم فقط امروز با هم هستيم،‌ اون وقت مي‌بيني كه ديگه نه دوست داري داد بزني، نه فحش بدي، نه حسادت كني. فقط و فقط مي‌خواي دوست داشته باشي و به‌زبون بياريش.‏

بگو، دوستم داري‏
بپرس، دوستم داري؟‏

شوت!‏

2005-12-11T00:49:00.001+03:30

چته بچه؟ بازم كه قنبرك زدي؟ كشتيات غرق شدن؟‏

ولم كن بابا حوصله‌ات رو ندارم، باز سوژه‌هاتون تموم شد اومدي گير دادي به من؟‏

تو آدم نيستي؛ خره، بنال ببينم چته آخه؟‏

آخه تو كه اين چيزا سرت نمي‌شه.‏

اهه، ... نگو مرد، تو كه سرت مي‌شه تعريف كن، بَلكَن ما هم دوزاريمون افتاد.‏

مثل كَنِه مي‌موني حسن، خيلي‌خوب، بگير بِتَمَرگ... ديروز صبحي داشتم خير سرم، خبر مرگمو مي‌بردم سرِ كار، آزادي سوار ميني‌بوس شدم و مشغول چُرت زدن كه يِهو دختره‌ي صندلي جلويي رفت تو چشم، طرف كنار دست يه پسره نشسته بود، حسن، نمي‌دوني، يه جوري زُل زده بود و اون تحفه رو نگاه مي‌كرد كه انگار فلان‌جاي آسمون باز شده و اين عَنَر دوُر دوُر افتاده پايين، پسر! اصلا چشم ازش بر نمي‌داشت، اون‌وقت پسره‌ي الاغ طور تمام مدت از پنجره خيره شده‌بود به بيرون و محل‌اش نمي‌داد، جون تو مي‌خواستم همون‌جوري از پشت يه دونه بخوابونم پس گردنش كه آخه مرتيكه، مگه كنار جاده‌ي كرج به‌جز چندتا كارخونه و پادگان بي‌ريخت، چه ابول ديگه‌اي سبز مي‌شه كه اينجوري رفتي تو بحرش؟ اصلا دلم ريش شد باور كن. تو كه مي‌دوني حسن، بعضي وقتا يه چيزايي كه هميشه‌ي خدا جلوت بوده و نديديش، برات عقده مي‌شه مي‌چسبه بيخ گلوت، مي‌خواستم بهش بگم بدبخت! پس فردايي هم مي‌آد كه كسي دور و برت نيست. بين خودمون باشه، ولي داشتم از حسادت مي‌تركيدم، آخرش ديدم نمي‌شه، سر كاروان‌سرا پياده شدم.‏‏

راست مي‌گي، مي‌دونم، ولي ببين، تو خودت خوب دور و برت رو پاييدي؟‏

يعني چي؟‏

يعني كه اگه چهار ماه ديگه مثلا، وقتي همينجوري نشستي و با عقده‌ها و چيزاي مزخرف ديگه‌ات كل‌كل مي‌كني، يكي بياد از پشت بزنه پس كله‌ات و بگه ”عمو! باقالي به چند من؟“ جوابي داري بدي؟ اصلا تمرين كردي كه چه زِري بايد بزني اون موقع؟ يا مي‌خواي وايستي همينجور مثل بز نگاش كني؟ پاشو جمع كن لنگ و پاچه رو، برو حداقل جلو آينه وايسا يه ذره تمرين حرف زدن كن با خودت كه پس فردا جلوي مردم زِه نزني، آبرو بَر.‏

رفيق بي‌كلك، مادر!!!‏

2005-11-17T18:02:00.000+03:30

آرش

2005-11-12T06:21:00.000+03:30

چه كسي مي‌داند، دست‌هايت جاي خالي چيست؟‏
چه كسي مي‌داند، - به سينه - كدامين ترس ملعبه‌ي توست؟‏
خنده‌ات گويي از تهِ كوچه‌هاي دور و محو‏
مرا به بازديد خاطرات‌ام مي‌خواند‏
خنده‌اي تنها برلب.‏
‏
مي‌شناسم‌ات‏
شايد از عمق شبي گرم ‏
كه در‌آن ‏
من هم‏
چيزي را به بازي گرفته‌ام‏
چيزي به اندازه‌ي تمام قلبم‏
چيزي كه ما را - من و تو - شكسته‌است‏
‏
بخند‏
تنها بر لب‏
بگذار لودگي، مهري باشد بر سند حماقت آنان‌كه سينه‌ات را نمي‌كاوند‏
آنجا كه ايستاده‌اي، مرز نزديكي‌است، اما‏
چه كسي مي‌داند، كه تنها درآن مي‌توان تاب آورد؟‏
‏
مي‌شناسم‌ات‏
باور كن‏
سال‌هاست مي‌شناسم‌ات‏‏
‏

پاييز

2005-11-11T09:42:00.000+03:30

گونه‌هاي برگ، يادگارٍٍ باد است‏
وام‌دارٍ باران‏
پاهايم به زمين مي‌چسبد‏
دست‌هايم به درخت‏
گوش‌هايم به باد‏
تنهايي‌ام زير باران يخ مي‌زند‏
سرد و سرد‏
سخت و سخت‏
‏

وحشت

2005-11-04T17:05:00.000+03:30

دوباره كه چشمم رو باز مي‌كنم، هيچ‌چيز نيست، يه كسي يه چيزي يه اتفاقي همه چيز رو برده، اينجا فقط من‌ام، يه اتفاقي افتاده، نبايد اين‌جوري باشه، از كِي شروع شد؟ چند وقته كه همه چيز غيب شده؟ ‏
ولي نه، غيب نشده، چون من اصلا متوجه هيچ‌چيز نشدم، اين‌قدر اين اتفاق آروم و بي ‌سر و صدا افتاد كه من هيچ‌چيز نفهميدم، طوري‌كه تا اين اواخر فكر مي‌كردم هميشه همين‌جوري بوده، ساكت، خلوت، نه نه خلوت نه، خالي، اين بهتره، خالي بهتره، آره تا اين اواخر…، چند وقت پيش نمي‌دونم چرا وقتي بيدار شدم يه‌چيزي به‌نظرم عجيب اومد، هيچ‌وقت اين‌جوري نبود، من هيچ‌وقت متوجه عدم وجود و حضور چيزي نشده‌بودم، به نظرم اومد كه انگار اين‌جايي رو كه دارم مي‌بينم يه چيزي كم داره، انگار ديشب يا نمي‌دونم كِي، وقتي چشم به اين‌طرف مي‌دوختم يه چيزي، يه حجمي نگاه‌ام رو پر مي‌كرد كه حالا نبودن‌اش بدجوري تو ذوق مي‌زنه. بعد كم كم يادم اومد كه اين‌ اطراف قبلا چيزهاي ديگه‌اي هم بود، چيزها و كس‌هاي ديگه‌اي كه هركدوم يه گوشه‌اي از ذهن و احساس‌ام رو پر مي‌كردند. يادم اومد كه دور و برم آدم‌هايي بودند كه حالا صداشون توي گوشم زنگ مي‌زنه. ‏
تصور چنين وحشتي مثل كرم توي سرم وول مي‌خوره، تو كه نيستي، دوباره چشمم رو مي‌بندم و دستام رو باز مي‌كنم، نشئه‌ي خيال گرماي تن تو آروم آروم توي تمام رگ‌هام پخش مي‌شه…‏

هست شب

2005-10-21T18:56:00.000+03:30

شب شد اينجا باز، خيلي وقت بود كه اين طرف‌ها پيداش نمي‌شد، من ساعت‌هاي دروغگو رو بيشتر دوست دارم، من هنوز سير نشده‌ام، نه هنوز از صبح سير نشده‌ام، چشمم به جاي لب‌هات تو فضا خشك شده بود هنوز، كه شب شد، تموم شد، رفتي، تو از ما رفتي و شب از ظلمت من وحشت مي‌كند.‏

قاصدك! زندگي يعني همين

2005-10-12T21:00:00.000+03:30

اين زندگي ما هم چيز جالبيه، اصلاٌ سر و ته‌اش معلوم نيست، معلوم نيست برا چي اومديم؟ برا چي مي‌ريم؟ براچي هستيم؟ تازه نه اومدنش دست خودته نه رفتنش، حتي بودنش هم بيشترش دست خودت نيست. واقعاٌ که مسخره ست. زندگي ما خيلي شبيه راهپيمايي وسط يه کويره که هيچي توش نيست، فقط تويي و شن‌هاي داغ که تازه همون‌ها هم هي زير پات رو خالي مي‌کنن اگر هم گاهي از دور يه کور سوي نوري مي‌بيني يا يه کرم شب‌تابه که معلوم نيست دلش به چي خوشه، يا يه ستاره‌ي دور که حتي دست خيالت هم بهش نمي‌رسه؛ ديگه هيچي توش نيست که به اميد رسيدن به اون راه بيافتي. ‏
اما همينطور که داري دور خودت مي چرخي، يه دفعه از دور يه چيزي مي‌بيني، يه ذره چشماتو مي‌مالي، چندتا پلک مي‌زني، چطور ممکنه؟ چشمه؟ اينجا؟ وسط کوير؟ مگه مي شه؟ يه کم مي‌ري جلوتر؛ نه، انگار راست راستي آبه، حتي بوته و درخت هم هست. کلي حال مي کني، با خودت مي‌گي نه بابا ما هم خدايي داريم.‏ ‏
اون يه وجب جا و اون يه گله خنکي سايه هاش باعث مي شه تمام عظمت کوير و تمام رنج راه رو فراموش کني، انگار که اون چشمه و درخت ها هم وسط اين کوير اسير شدن - درست مثل خودت - . ‏
ديوونه مي‌شي، مي‌خواي از خوشي داد بزني، مي‌دوي طرف چشمه، چه آب زلالي! چشمات رو مي‌بندي و از همون بالا جست مي‌زني وسط آب، اولش يکم با احتياط ولي بعد بي‌محابا شروع مي‌کني به آبتني کردن، بهترين حس زندگي‌ات رو تجربه مي‌کني ... ‏
يه کم که دست پا ميزني، - هنوز درست طعم لذت بخش اين خنکي رو نچشيدي - همونطور که چشمات بسته‌است احساس مي کني که انگار يه چيزي جور در نمي‌آد، با ترس و لرز لاي چشمات رو باز مي‌کني.‏
واي ...‏
تمام بدنت يخ مي‌کنه، تنها چيزي که مي‌بيني همون شن‌هاي زرد و بي ريختيه که داري مثل احمقا توش دست و پا مي‌زني، نه اثري از آب هست نه درخت، انگار همه رو خواب ديده بودي، ديوونه مي‌شي، داد مي‌زني، مي‌دوي اين‌ور، مي‌دوي اون‌ور، به هر طرف چشم مي‌اندازي، اما هيچي نيست، شروع مي‌کني به گريه کردن و به زمين و زمان بد و بيراه مي‌گي، به خودت فحش مي‌دي؛ اما خوب هرچي بوده ديگه تموم شده، راه مي‌افتي، بي هدف. ‏
باز هم تو مي‌موني و شن‌هايي که زير پات رو خالي مي‌کنن، مي‌ري و مي‌ري، چشمه‌ها و درخت‌هاي ديگه‌اي رو هم مي‌بيني، حتي به بعضي‌هاشون تکيه مي‌دي، بعضي وقت‌ها يه حس غريبي بهت مي‌گه اين ديگه سراب نيست، بهش اعتماد کن؛ اما تو با خودت فکر مي‌کني: ‏

« قاصد تجربه‌هاي همه تلخ، با دلم مي گويد
که دروغي تو دروغ
که فريبي تو فريب »‏

To be or not to be

2005-10-01T19:06:00.000+03:30

آخ! آخ! آخ!‏
هنوز سرم درد مي‌كنه، بد جوري با مخ رفتم تو ديوار، آخه اين يه كار رو هنوز ياد نگرفتم. مي‌دونيد چيه؟ من يه دوستي دارم كه يه كمي با بقيه فرق مي‌كنه، يعني فرق كه نه ... اصلا بزاريد درست و حسابي بگم، اين دوست من چند وقتي مي‌شه كه مرده، قبول كنيد اين چيزي نيست كه همه‌ تجربه‌اش كرده باشن، خلاصه، يه روز كه با هم گپ مي‌زديم گفت: فلاني! مي‌دونستي آدما اگه خيلي سريع، يا مثلا توي خواب بميرن، خودشون تا مدت‌ها نمي‌فهمن كه مردن؟ جاتون خالي يه ده دقيقه‌اي از ته دل به‌اش خنديدم، چرت مي‌گفت مرتيكه.‏
بعد شروع كرد به گفتن كه: آره، خود من، نه اينكه زير عمل تموم كردم؛ وقتي تونستم از جام بلند شم، فكر كردم كه به هوش اومدم و همه چي رديفه ...‏

آقا ول كن اين حرفا رو، چقدر لفت‌اش مي‌دي، آخرش رو بگو

باشه، آخرش اينكه تازه وقتي مي‌فهمي مردي كه مي‌بيني مي‌توني از همه درها بدون باز كردنشون رد بشي، هرچي هم داد و بيداد مي‌كني هيچ‌كي جوابت رو نمي‌ده، مثلا داري با زن‌ات حرف مي‌زني؛ انگار كه داري با ديوار حرف مي‌زني، فكرش رو بكن دفعه‌ي اول كه اينجوري شد، داشتم باهاش درد و دل مي‌كردم كه آره قبل از عمل خٌرد و خمير بودم ولي دمشون گرم اين دكترا حسابي رديفم كردن و از اين حرفا كه يه دفه ديدم پا شد رفت شماره اون مردك چشم هيز رو گرفت و شروع كرد باهاش لاس زدن، نامرد حتي صبر نكرده ...‏

طرف تازه سر درد و دل‌اش باز شده بود، ولي من راستش بد جوري رفته بودم تو فكر، آخه، وضع من هم يه جورايي خيلي شبيه اون بود، خوب من هم مدت‌هاست كه هرچي حرف مي‌زنم و داد و هوار مي‌كنم انگار هيچ‌كي نمي‌شنوه اصلا چند وقتيه كه بود و نبودام خيلي فرقي با هم نداره، خود زني نمي‌كنم، همه اينا زياد هم بد نيست، اصلا من چه حرفي دارم كه با كسي بزنم؛ چيزي كه درست و حسابي من رو به فكر انداخت اين بود كه اصلا انگار نه انگار كه اين طرف مدتيه مرده، هم اون من رو مي‌بينه، هم من اون رو، خيلي راحت با هم حرف مي‌زنيم، درست عين قبل، تنها چيزي كه يادم مي‌آد اينه كه چند روزي گم شد و بعد هم شنيدم كه مرده.‏

بگذريم، خلاصه از وقتي كه اين حرفا رو ازش شنيدم بد جوري فكري شدم كه نكنه من هم مردم - مثلا تو خواب – و خودم حاليم نيست، اول خيلي ترسيدم، بعدش همچين بدم هم نيومد، بعضي وقتا خيلي خوبه كه بقيه اصلا به حساب‌ات نيارن، يه جورايي نبين‌ات، مي‌توني هركاري كه دل‌ات مي‌خواد بكني، از خيلي چيزا مي‌توني سر در بياري، فقط اين وضعيت من يه بدي داره، اون هم اينه كه نمي‌تونم از در و ديوار رد بشم، هركاري مي‌كنم نمي‌شه، خيلي سعي كردم، حسابي تمرين كردم، ولي تنها نتيجه‌اش يه سر ورم كرده‌است كه بد جوري درد مي‌كنه.‏
آخ! آخ! آخ!‏
‏

Any way the wind blows, doesn't really matter to me

2005-08-08T23:47:00.000+04:30

وقتي شب از تاريكي خسته نمي‌شه، وقتي خورشيد دلش برامون تنگ نمي‌شه، وقتي همه ستاره‌ها خواب چشمك زدن به من و تو رو تو خيالشون مي‌نشونن، وقتي دور و برمون پر از ديوارهاي سرد و صلبيه كه نه مي‌تونم بهشون تكيه كنم و نه پشتشون قايم بشم، - خسته شدم از همه اين ديوارها- ، آخه وقتي آفتابي در كار نيست، ديوار بي سايه چه ارزشي داره؟‏
وقتي هيچ بويي از گلي بر نمي‌آد، ديگه باد به هر طرف كه بوزه، چه فرقي به حال من داره؟ فقط اگه فردا همين موقع‌ها، نيومدم سراغت، به اون باد لعنتي اينو بگو، بگو برام فرقي نداره كه كدوم طرف مي‌ره، يا ابرهاي سياه و سفيد رو از كدوم دشت مي‌آره و به كدوم دره مي‌بره.‏
مي‌خوام شب كه شد، به جاي من افتادن يه ستاره‌ي ديگه رو تو آسمون تماشا كني و خرس كوچولوت رو بغل بگيري و بخوابي، انگار نه انگار كه بادي وزيده و بويي نياورده، انگار نه انگار كه ستاره‌اي دستش از طاق آسمون شل شده و رو خاك افتاده، يادت باشه باد به هر طرف كه بوزه ديگه به حال من هيچ فرقي نداره.‏

من پري كوچك غمگيني را مي‌شناسم

2005-07-22T23:08:00.000+04:30

پري كوچولو!‏
هي پري كوچولو!‏
چشمات رو وا كن!‏
آهاي با تو ام!‏
ببين منو! اينجا! اين طرف!‏
آدما رو مي‌بيني؟ خيابون و كوه و آب و علف رو مي‌بيني؟ درختا، آسمون، ابر، همه اينا رو مي‌بيني؟ زمين رو چي؟ اون رو هم مي‌بيني؟‏
آره عزيزم! اينجا زمينه، دور و برت هم پر آدمه، خيلي بده نه؟ ولي چه مي‌شه كرد؟‏
نمي‌دونم كي گولت زد و از تو قصه كشيدت بيرون، ولي خوب؛ كاريه كه شده، حالا ديگه اينقدر گريه و زاري نكن! زمين مزخرف ما اونقدرها كه فكر مي‌كني بد نيست، آدماش پرت و پلا و مسخره‌اند ولي، چيزاي خوبي هم توش هست.‏
اي بابا! چي شده پري كوچولو؟ ها! فهميدم! نكنه دلت رو دادي دست يكي از اينا؟ خوب اينكه بد نيست. چي پس؟‏
آها! مي‌دوني چيه؟ اشكال تو اينه كه فكر مي‌كني هنوز تو قصه‌اي. دوست داشتن‌هاي اونجوري بين آدما زياد هم پيش نمي‌آد. اصلا روي زمين هيچ قانوني نيست كه بگه، اگه تو كسي رو بخواي، اونم بايد تورو بخواد. يه كمي نامرديه نه؟ مي‌دونم، ولي اين حرفا تو كت ما نمي‌ره!‏
عوضش بذار يه چيز كوچيك يادت بدم، اينم يه چيز مسخره‌ي ديگه است بين ما. اصل موضوع اينه كه، كسايي كه تو دوستشون داري مهم‌ترين چيز زندگي‌ات نيستن. عجيبه نه؟ ولي واقعيته. مي‌دوني كيا مهم‌تراند؟ اونايي كه تو رو دوست دارن.‏
خوب چشمات رو وا كن پري كوچولو، نكنه يكي باشه كه دلش دنبالته، نكنه اينقدر حواست پيش يكي ديگه باشه كه اصلا اينو نبيني، خيلي حيف مي‌شه ها! يادت باشه اينجا زمينه، هر روز پيش نمي‌آد كه يكي عاشق آدم بشه، خوب چشمات رو وا كن، اگه برا تو پيش اومد، مبادا از دستش بدي! اين شايد تنها فرصت تو و اون باشه.‏

دعا

2005-07-10T22:09:00.000+04:30

خدايا!‏
يعني يه روزي مي‌رسه كه بايد جلوت وايسم، تو چشمات نگاه كنم و بگم با تمام كسايي كه داشتم، چكار كردم؟ يعني بايد سرم رو بالا بگيرم و بگم كه تنها دليل زندگي رو به لجن كشيدم؟‏
نه خدايا! اينقدر بي‌رحم نباش، عذاب اينكه بهم فهموندي چي هستم بس‌ام نيست؟ تحمل روح زشتم چطور؟ همين بس نيست كه بايد از بوي گند لش خودم فرار كنم؟ خدايا بقيه نقاب روي صورتم رو مي‌بينن، خودم چي؟ من كه مي‌دونم چه كثافتي پشت نقابه، همين بس‌ام نيست؟‏
اينقدر بي‌رحم نباش خدايا! بذار كابوس همينجا - با مردنم - تموم بشه.‏

Fill the chalice

2005-06-24T10:11:00.000+04:30

ديگه تقريباً جلوي پاش رو نمي‌ديد، مست مست بود، اگه كافه‌چي جلوش رو نمي‌‌گرفت بازم يه بطري ديگه مي‌خواست، مي‌شناختش، الان چهار پنج سالي مي‌شد كه هروقت به‌هم مي‌ريخت يه سري اونجا مي‌زد و لبي تر مي‌كرد، اما امشب فرق داشت، بدجوري داغون بود، انگاري مي‌خواست همه‌ي خوب و بد رو فراموش كنه.
وقتي اومد تو، برنامه گل‌هاي راديو تازه شروع شده بود؛

پر كن پياله را، كاين آب آتشين»
«ديريست ره به حال خرابم نمي‌برد

دروغ بود، هميشه حال خرابش رو درست كرده بود، اين بار هم مي‌كرد، حتماً مي‌كرد. تازه شروع كرده بود، هنوز سرش گرم نشده بود.
من با سمند جادويي و سركش شراب »
تا بيكران عالم پندار رفته‌ام
«...تا دشت پر ستاره‌ي انديشه‌هاي گرم
ولي امشب نه پنداري بود، نه انديشه‌اي، همون درد همون‌جور سمج تو روحش مونده بود و دور مي‌زد، كي فكرش رو مي‌كرد؛ ديگه سني ازش گذشته بود؛ اوايل به خودش مي‌گفت، من مثل اين زياد ديدم، اينم مثل بقيه، يه روز مي‌آد، يه روز مي‌ره، چيزي كه مي‌مونه منم و روزگار مزخرفم.
اما نشد، اينم مثل بقيه اومد و رفت، ولي، چيزي كه موند ديگه اون نبود.
هان اي عقاب عشق »
از اوج قله‌هاي مه‌آلود دوردست
پرواز كن به دشت غم‌انگيز عمر من
«آنجا ببر مرا، كه شرابم نمي‌برد
...نه خدايا، نه
اين رو بلند تو كافه داد زده بود، كافه‌چي اومده بود سراغش و يه چيزي تو گوشش گفته بود كه يادش نمي‌اومد، با اين حال يه بطري ديگه خواست، حتي درست نمي‌تونست حرف بزنه، تمام صورتش بي‌حس شده بود، ولي اون تصوير سمج با سرسختي جلوي روش رژه مي‌رفت، پس چرا مثل هميشه محو نمي‌شد؟ داد زده بود كه يه بطري ديگه بهش بدن
تقريباً به زور از كافه انداخته بودنش بيرون، ديگه فقط همينقدر مي‌فهميد كه بايد همه چيز رو از ياد ببره، از هر راهي كه مي‌تونست.
با اينكه ناله مي‌كشم از دل كه: آب… آب»

ديگر فريب هم به سرابم نمي‌برد
«پر كن پياله را
فرداي اون‌شب هيچ كس نمي‌دونست كه پياله‌ي دكتر هم پر شده.

River of tear

2005-06-17T17:35:00.000+04:30

اين مطلب با برداشت از آهنگ رودخانه اشك اثر اريك كلپتون نوشته شده.

توي اتاقم خوابيده ام، انگار دارم از بالا همه چيز رو مي‌بينم، خودم رو مي‌بينم كه صورتم رو با دستام پوشونده‌ام، احساس مي‌كنم سبك شده‌ام، انگار كه دارم غرق مي‌شم، توي رودخانه‌اي از درد، رودخانه‌اي از غم، آره غرق شده‌ام بدون اينكه دست و پايي بزنم غرق شده‌ام، بدون مبارزه‌اي، بدون اينكه كمك بخوام يا كسي كمكم كنه، اين رودخانه تا كجا ادامه داره؟ چقدر ديگه از اين درد مونده؟ يك هفته؟ يك ماه؟ يك سال؟
مي‌دونم اون روزي كه خيسي اين رودخانه رو از صورتم پاك كنم، روزي كه برگردم، مي‌دونم... كه اين رودخونه همه چيز رو با خودش برده، مي‌دونم كه ديگه چيزي نمونده، نه براي تو كه صبر كردي، نه براي من كه رفتم...

طنز تلخ

2005-06-12T19:47:00.000+04:30

سلام

از مجله طنز و كاريكاتور شماره ۱۷۰